Historica Hysteria

Genevieve

Het leven viel niet mee. Niet voor haar, niet voor haar kamermeid, die ze zojuist weg had gestuurd. Ze mocht het meisje niet en had het ook nooit gemogen. Niet dat ze Louise al zo lang bij zich had; Louise was dertien en twee maanden geleden aan haar taak als kamernierster begonnen; een betrekking, die ze alleen gekregen hadden omdat haar vader een aan lager wal geraakte baron was.

Zoiets zou Genevieve nooit overkomen - of het moest wel heel gek lopen. Ze was de dochter van de koning van Navarra en een Beierse barones, die drie jaar terug was overleden. Navarra, wist ze, was het rijkste koninkrijk ter wereld - hoe vaak had haar vader haar dat al niet verteld? Ze moest er trots op zijn, het was haar taak. En dus was ze trots, trots op alles wat bij Navarra hoorde. Louise, geboren in Bretagne, viel daar om te beginnen al niet onder. Niet dat het er in zat, dat ze ooit troonopvolgster zou worden. Ze had twee broers, waarvan ? gezond en ? ziekelijk. Alexandre was de stakker, de zwakkeling, het kwakkelkindje. Hij was tien maar had zijn bed nooit langer dan een uur verlaten. Ze zag hem zelden tot nooit; de lucht in zijn slaapkamer benauwde haar. Charles was een heel ander verhaal. Charles was vijf en kerngezond. Hij was mollig, lang, en had de blonde lokken van zijn moeder - een zeldzaamheid in Navarra. Zelf had ze ook ravenzwarte haren. Het had haar moeder teleurgesteld, maar haar vader niet. Hij hield niet van blond; zou hij de keus hebben gehad, dan zou hij ongetwijfeld een Navarraanse gehuwd zijn. Maar de keus was niet aan hem en hij had het gelaten geaccepteerd. Ook haar stond iets dergelijks te wachten. Ze was op haar tiende uitgehuwelijkt aan een van haar achterneven uit de Champagne. Bertrand de Potiers was zijn naam en hij maakte er geen haast van haar te huwen. Het huwelijk, dat op haar twaalfde plaats zou moeten vinden, werd op zijn verzoek uitgesteld. Inmiddels was ze bijna zeventien, haar verloofde naderde de vijfendertig, en haar vader begon te wanhopen. Zelf had ze er geen problemen mee; ze had het naar haar zin in Navarra.

Met een on-koninklijk gebaar schopte ze haar leren muiljes uit en leunde achterover op haar bed. Ze was moe, moe van een dag lang studeren. Normaal gesproken studeerde ze graag, maar na enkele uren was ze het beu. Dan interesseerde de bijbel of de kalligrafeerpen haar niet meer, ze kon haar geschiedenis- en Latijnse grammaticaboeken wel uit het raam smijten. Haar gouvernante had al vele malen haar handen de hemel in geheven en verzucht:

,, Juffrouw, u geeft mij grijze haren!", hetgeen haar onmogelijk leek, maar toch wilde ze het niet op haar geweten hebben. Haar gouvernante mocht ze net zo min als Louise, maar dit was anders. Nan was niet iemand die zich zo maar liet commanderen door een ongehuwde jongedame, ook al was die dan van koninklijk bloed. Ze keek op tegen Nan. Nan had gezag. Maar ze had Nan met evenveel liefde uit het raam willen gooien, toen die twee seconden later binnenstormde en zei: ,, Juffrouw, uw schoenen! Uw haar! Wat zal uw vader wel niet zeggen!" Ze sleurde Genevieve overeind en begon jammerend aan diens haren te plukken. ,, U moet bij uw vader komen, hij wenst u onmiddellijk te spreken. Zo kunt u hem toch niet onder ogen komen?!" Logisch gezien wel, bedacht ze, maar ze hield haar mond. Als Nan het op haar zenuwen kreeg, kon ze beter meewerken. Nan bevrijdde haar haren van het parelsnoer en begon het er opnieuw omheen te wikkelen. ,, Uw vader had nog zo gezegd, dat er haast bij kunt u er nu zo bij gaan lopen." ,, Ben je nou onderhand klaar?", vroeg Genevieve ongeduldig. ,, Ach, het zit zo ook niet, maar met wat geluk merkt hij het , uw schoenen!" Haastig stak ze haar voeten in de muiltjes en ging staan. ,, En uw jurk is , als uw vader niet gezegd had dat er haast bij was." ,, Waar is hij?", vroeg ze. Nan sidderde bijna; ze was bang voor de koning.

,, In zijn kamer, juffrouw. En haast u zich." Daar had ze Nan niet voor nodig. Het was onverstandig om haar vader kwaad te maken.

Het kasteel, waarin ze woonde, was een van de betere van heel Europa. Mooie vormgeving, groot, stevig, maar ook praktisch. Het hield in dat ze nooit te lang onderweg was. Maar een tocht door het kasteel was iets anders dan een rondje door je kamer lopen. Hijgend kwam ze aan bij de deur, waarachter haar vader schuilde. Ze gebaarde de wachter nog even te wachten met de aankondiging, maar hij miste de hint, en schalde: ,, Genevieve van Navarra vraagt permissie om de koning te spreken."

De deur zwaaide open, hij had toestemming gegeven. Ze kon niet meer terug. Zwaar door haar neus ademend om te zorgen dat ze niet te zwaar hijgde, stapte ze de kamer binnen. Haar vader was nergens te zien. Verward keek ze om zich heen; niets. De kamer was verlaten. Zware wandtapijten aan de muur, een bureau in het midden en een grote kast met zware, in leder gebonden boeken erin. In de hoek stond een kleinere schrijftafel, met daarachter Jean Gospin, haar vaders favoriete klerk. Hij stond op, boog, en zei: ,,u Uw vader zal u zo meteen ontvangen, hoogheid." Ze knikte, ten teken dat hij weer kon gaan zitten, en wachtte. Vanwaar die haast, als ze toch op hem moest wachten? Onrustig wreef ze met de punt van haar schoen over haar enkel. De muiltjes waren nieuw, ze had ze nog niet ingelopen. Ondanks het feit dat ze op maat waren gemaakt, knelden ze bij de tenen. Gospin, die de voorgeschreven stijve houding welgeteld twee seconden lang vol had gehouden, begon ongeduldig heen en weer te wippen en besloot toen weer te gaan zitten. Officieel zou ze hem daar toestemming voor moeten geven, maar ze had geen zin om moeite te doen. Gospin deed wat hij wilde en als hem dat uitstekend afging, wie was zij dan om hem tegen te werken?

Maar toen ging de deur opnieuw open; haar kwam binnen. Nederig boog ze voor hem, misschien iets te haastig. Hij scheen het niet te merken. Ook Gospin sprong in de houding en stootte daarbij zijn knie aan de schrijftafel. ,, Genevieve van - Au! - Navarra om u te spreken!" Hij zei het vurig, en juist daarom maakte hij een belachelijke indruk. ,, Ik weet wie mijn dochter is", sprak haar vader nors. ,, Laat ons alleen, Gospin." Gospin, zijn gezicht scharlakenrood, knikte stram en werkte zichzelf achterwaarts de deur uit. Die viel dicht; het eikenhout liet geen geluid door. Nu was ze alleen met haar vader. Dat kwam niet veel voor, bedacht ze. Meestal was Gospin erbij, of anders Nan, wanneer ze hem toevallig tegenkwam op de gangen. Dat laatste kwam overigens zelden voor. Haar vader zweeg, maar liep in een cirkel om haar heen met een keurende blik in zijn ogen. Die blik vertelde haar meer dan genoeg. Haar vader had grijs haar, een baard, die hem zeker tien jaar ouder deed lijken dan hij was. Een krachtige kin, brede neus, hoog voorhoofd. Een edelman. Ze leek niet op hem; afgezien van haar zwarte haren en bruine ogen leek ze op haar moeder. ,, Herinner je je verloofde nog?", vroeg hij, plotseling. Ze schrok op. ,, , mijnheer." Het klonk stuntelig en alles behalve waarheidsgetrouw. Haar vader fronste zijn wenkbrauwen. ,, Herinner je je zijn naam nog?" ,, Bertrand de Poitiers, mijnheer." De dorpelingen spraken hun vader aan met 'p?'; soms zelfs met papa. Dat zou ze nooit kunnen: een blik van haar vader was genoeg om haar in het gareel te krijgen. Ze was te bang voor hem om hem te tutoyeren en had er dan ook weinig behoefte aan. ,, Vanaf vandaag is hij je verloofde niet meer." Dat was een aangename verassing. Bertrand de Poitiers was een man met een drank- en gokverslaving. De ene keer dat zij elkaar ontmoet hadden, had ze geconstateerd dat er in heel Navarra, Frankrijk, Vlaanderen en Spanje geen kasteel groot genoeg was om met hem in te wonen. Je kon hem simpelweg niet ontlopen; hij scheen overal aanwezig te zijn. ,, Mijnheer?" ,, Hij is vier weken terug gestorven na een gevecht in een lokale kroeg. De boodschapper bracht het nieuws vanmiddag." Ze beet op haar lip om niet in lachen uit te barsten; haar vader scheen echter nogal ge?iteerd en niet geamuseerd. ,, Zoals je begrijpt zal ik een nieuwe echtgenoot voor je moeten zoeken. Je bent bijna zeventien, het wordt tijd dat je trouwt." Opnieuw wierp hij haar een keurende blik toe. Ongemakkelijk bleef ze staan en wachtte tot hij weer iets zou zeggen; inwendig juichend. Haar huwelijk was weer een tijdje van de baan.