Ze hinkte langs de stoeprand, voorzichtig, om haar nieuwe schoenen niet te beschadigen. Met een voet stond ze op de stoep, de andere bevond zich in de goot. Rosalie liep naast haar, met opgetrokken wenkbrauwen. Ze wist dat Rosalie wachtte op de vraag ,,Waarom kijk je zo vreemd?" Vervolgens zou Rosalie met goed fatsoen kunnen vragen ,,Waarom loop je zo raar?"

Maar ze weigerde; ze had geen zin in een gesprek over waarom ze langs de stoeprand hinkte, en daarom negeerde ze Rosalie's opgelaten gezichtsuitdrukking. Rosalie zuchtte.

,, Mooi weer vandaag."

,, Hmmm..."

Het was mooi weer, maar ze had geen zin om daar op in te gaan. Rosalie zou beter haar best moeten doen.

,, Niet te warm, niet te koud...Alhoewel er wel een frisse bries staat..."

,, Hmmm..."

,, Volgens mijn moeder slaat het aan het eind van de week om, maar misschien..."

,, Kun je misschien het weer even laten voor wat het is?", vroeg ze bitter. Rosalie trok haar wenkbrauwen opnieuw op.

,, Waarom?"

,, Ik word er gek van", snauwde ze. ,, Verzin dan op z'n minst een fatsoenlijk onderwerp. Denk je nou werkelijk dat het weer mij interesseert?"

Rosalie zweeg beledigd en schopte tegen een kiezel. Het steentje vloog tegen de ruit van een nabijgelegen huis aan; niemand reageerde. Rosalie bestudeerde opnieuw de hemel; Flora sloeg haar met gemengde gevoelens gade en zuchtte.

,, Sorry, Roos, maar ik...Ik weet ook niet waar ik...Hoe ik..."

,, Geeft niet", zei Rosalie, zichtbaar opgelucht. ,, Ik snap het wel."

Nee, dat doe je niet, dacht Flora, maar ze wilde Rosalie niet opnieuw beledigen, en daarom zweeg ze.

Ze hinkte de hoek om, ze betraden een nieuwe straat. Nieuwbouw, nieuwe stenen, een geur van cement. Achteraan de straat waren de bouwvakkers nog bezig nieuwe huizen op te trekken.

,, Kun je niet beter gewoon op de stoep gaan lopen?", vroeg Rosalie.

,, Nee."

,, Waarom doe je dit eigenlijk?"

,, Wat?"

,, Die stoeprand."

,, Weet ik niet." Ze liep altijd zo, met een been op de stoep en een op de straat, wanneer ze naar school moest.

Rosalie fronste haar wenkbrauwen - voor de verandering, dacht ze bitter - en hield haar pas in. Flora keek niet om, maar hinkte door.

Rosalie plantte een voet in de goot, liet de andere op de stoep staan, en hinkte achter haar aan.

,, Ik snap het nog steeds niet", zei ze. ,, Zo bijzonder is het toch niet?"

,, Je hoeft het ook niet te begrijpen", zei Flora. ,, En kun je er nou misschien over ophouden?"

Rosalie haalde haar schouders op, en ging weer op de stoep lopen. Flora liet zich niet zo snel van de wijs brengen en liep stug door.

,, Doe je het omdat je vader dood is?", vroeg Rosalie plotseling. Flora stopte, draaide zich om en snauwde: ,, Nee, natuurlijk niet."

,, O", zei Rosalie, en ze bloosde. ,, Sorry. Ik weet niet waarom ik dat zei."

,, Hou je mond toch", snauwde Flora, en ze hinkte door.

Romy wachtte op hen. Ze stond op de hoek van de straat, zoals ze dat altijd deed. Romy was praktisch om in de buurt te hebben - in tegenstelling tot Rosalie had ze tact, en ze wist wanneer ze haar mond moest houden.

Vandaag richtte ze zich echter tot Rosalie; luchtig kletsend, over jongens, muziek, film, familie, en andere onderwerpen die haar de laatste drie weken niet meer interesseerden. Ze vond het echter niet erg; zo lieten ze haar ten minste met rust.

De school lag twee straten verder; zometeen moesten ze het kruispunt over.

Ze speelde al een tijdje met de gedachte om het te doen. Hij had het gedurft; ze leek op hem. Zou ze het ook durven?

Zogenaamd in gedachten verzonken strompelde ze door. Het kruispunt naderde. Auto's raasden voorbij.

Ze moest natuurlijk wel de juiste hebben. Een vrachtwagen, of zo. En hij moest hard rijden. Ze had geen zin in het ziekenhuis.

'Ze was in dromen verzonken', zou Rosalie later zeggen. Of 'Ze had haar gedachten er niet bij.' En Romy? Wat zou Romy zeggen? De politie zou wel met hen willen praten. Heb je iets raars aan haar gemerkt? Ja, maar.... Maar wat? Ze deed de afgelopen tijd al zo raar, sinds haar vader ook...Ze zouden zich dichter naar elkaar toebuigen en het gesprek op fluistertoon voortzetten, alsof er iemand was die ze zouden kunnen beschadigen met hun woorden.

Ze beschadigden haar, maar niet lang meer. Nog even. Nog twee meter...Nog een...

Stoplichten zouden geen overbodige luxe zijn geweest op het kruispunt. Auto's raasden voorbij; het duurde vaak een paar minuten voor er iemand stopte, zodat ze de straat over konden rennen.

Ze stopte bij de stoeprand en bekeek het verkeer. Die rode auto? Nee. Die grijze? Nee, kies dan op z'n minst een mooie kleur. Waar was hij onder gekomen? Een gele. Maar gele auto's waren schaars. Ze koos een andere kleur. Dat busje. Rood. Reed hard genoeg.

Dat was het dan. Ze moest nu gaan. Nu. NU!