Iedereen
Door Munsje

***

'Iedereen is lief

Iedereen is aardig

Iedereen is knap

Zo knap'

***

Knap, ze glimlachte, haar vingers streken over haar spiegelbeeld, ha, dat zou ze willen. Haar moeder zei altijd dat ze dit wel was, maar ja, dat was haar moeder. Moeders hoorde dat te zeggen. Het zou niet zo mooi zijn als je een moeder had die je vertelde dat je lelijk was. Nee, knap was ze niet. Niet dat dit uitmaakte. Tegenwoordig niet meer. Al had ze eruit gezien als de Klokkenluider van de Notredame, het had niks gescheeld. Ze kon alles wat ze wilde aan zichzelf laten veranderen, haar ogen, haar lippen, haar neus. ze kon vet weg laten halen, haar kleine teen eraf snijden zodat ze in de dure designer schoenen paste, ze zou haar kaak iets meer naar voren of naar achteren kunnen plaatsen en tegen de tijd dat het nodig zou zijn, haar rimpels weg laten trekken.

Nu hoefde dat nog niet. Gelukkig niet. Daar was ze nog veels te jong voor, voor rimpels.

Maar de rest. ze haatte haar spiegelbeeld en ze haatte zichzelf. Zij was niet aardig. Of tenminste, niemand anders vond dat zo, ze had amper vrienden! 'Maar ik heb wel vrienden, dus zo erg zal ik nou ook weer niet zijn.' Het was meer dat ze gewoon een beetje op zichzelf was, dat ze niet zo snel contact legde met anderen. Ze zat negen van de tien keer met haar hoofd ergens anders en dan was het zowat onmogelijk voor anderen om een conversatie met haar te voeren. Al helemaal als ze niet goed bevriend met haar waren, want dan antwoordde ze zo kort en afstandelijk dat de meeste mensen het maar opgaven na een paar vragen gesteld te hebben. Wat had ze een shitleven eigenlijk. Wat was ze zelf eigenlijk een afgrijselijk persoon, moest ze hier het tot het einde van haar leven mee doen? Dat was ook vals! Waarom moest zij nou net opgescheept zitten met zichzelf!

"Wat," zei ze tegen haar spiegelbeeld, "als ik alles aan mezelf zou mogen veranderen. Wat als ik mijn leven opnieuw in zou mogen richten. Wat zou ik dan doen?"

Ze zou dunner worden. minstens tien kilo eraf, en een afgetrainde, strakke buik.

Ze dacht even na, dat kon ze zelf wel doen. Daar had ze al die moderne technologie niet voor nodig, gewoon wat gezonder eten en wat vaker sporten. maar ja, hoe vaak had ze dat al niet geprobeerd? Hoe vaak had ze al niet tegen zichzelf gezegd: "morgen begin ik met afvallen"? En hoe vaak was ze wel niet aan een nieuw, zogenaamd revolutionair dieet begonnen?

Nee, zelf kon ze het niet. Misschien had ze niet de discipline, of misschien was ze gewoon niet voorbestemd om mooi te zijn. Van alles had je immers het tegenovergestelde nodig om het andere te waarderen. Je had mooi, en je had lelijk. Wie weet was zij gewoon wel lelijk. Daar zou ze eigenlijk trots op moeten zijn, zonder haar bestond mooi helemaal niet. Zonder haar was iedereen gewoon.

"Ik dwaal af," mompelde ze, haar hoofd schuddend om als het ware de gedachten eruit te schudden.

Een andere stad. Ze zou naar een andere stad willen verhuizen, waar niemand haar kende zodat ze met een schone lei overnieuw kon beginnen. Ze zou veel nieuwe, belangrijke vrienden maken die werkte in de showbizz en dan zou ze zelf heel rijk en beroemd worden.

Waarmee wist ze nog niet, maar dat zouden haar belangrijke vrienden vast wel weten. Want die zouden haar zien voor wat ze was. de steunpilaar van de maatschappij, de redder van de schoonheid. Ze zou als uniek worden gezien, en aanbeden en mensen zouden jaloers op haar zijn. Ze moest lachen, nee, dat zou nooit gebeuren.

***

'Iedereen is schoon

Iedereen ruikt lekker

Iedereen is braaf

Zo braaf'

***

Als zij zou mogen beslissen, werd bij iedereen zijn zonden vergeven. Ze geloofde er heilig in dat er altijd wel iets goeds in iemand was, dat als je geboren werd, je niet slecht was. Het was je omgeving en alles wat er in je leven gebeurde die je maakte zoals je was. Dat maakte je niet minder verantwoordelijk voor je daden: natuurlijk trof je schuld als je iemand had vermoord, anderen die in dezelfde situatie waren opgegroeid vermoordde immers ook geen mensen, maar soms raakte je door je omgeving in situaties terecht waar je niet meer uit kon komen en dan radicale dingen moest doen. Dan zouden mensen daar toch begrip voor moeten tonen, en God ook. (als die bestond dan.) 'Maar als iedereen zijn zonden worden vergeven, dan zou dat betekenen dat ze geen verantwoordelijkheid meer hoeven te dragen voor wat ze hebben gedaan,' wees ze zichzelf terecht. Ja, dat was waar. Dat mocht niet gebeuren. Nee, als zij de wereld zou mogen herinrichten dan zou ze willen dat niemand ook ooit maar iets slechts in zijn hoofd haalde. Nou, in je hoofd halen kan dan nog wel, maar het uitvoeren, dat was het probleem. Iedereen zou als hij zou sterven, even 'schoon' zijn (om het zo maar even te zeggen) als wanneer ze geboren waren. Op die manier hoefde niemand zich meer zorgen te maken of ze in de hemel of in de hel zouden komen. En dan gebeurde er niet zoveel rare dingen meer in de wereld. Zoals de aanslagen op de WTC en in Spanje, of al die oorlogen die maar voortdurend werden verklaard. Waarom konden mensen eigenlijk niet vriendelijk tegen elkaar zijn? Was dat nou echt zo veel gevraagd? Zij deed toch ook altijd haar best om aardig tegen mensen te zijn, en ja, natuurlijk lukte dat niet altijd maar tenminste verklaarde zij niet om elk klein akkefietje een oorlog (niet dat iemand zich daar wat van aan zou trekken. Het leek haar zeer onwaarschijnlijk dat het leger zou komen aanmarcheren als zij tegen iemand riep dat ze vanaf nu in oorlog waren). En als zij dit kon, konden andere mensen dat toch ook?

***

'Iedereen is sterk

Iedereen kan dansen

Iedereen komt thuis

Zo thuis'

***

Sterk was ze niet, ze kwam amper voor zichzelf op en ze voelde zich totaal niet lekker in haar vel. Een klein gemeen woordje van een ander en ze kon zich dagenlang onzeker voelen, of beter gezegd: nog onzekerder. Want onzeker was ze sowieso al van zichzelf. Dus, als ze nog iets zou mogen veranderen, dan was het wel dat. Ze zou sterk willen zijn, beresterk. Zo sterk dat mensen zelfs een beetje bang voor haar waren.

Mensen zouden haar gaan waarderen om haar kracht, en uiteindelijk zou er zelfs iemand verliefd op haar worden, van haar houden zoals ze was.

Maar was zij dit wel? Het was een korte gedachte, die ze snel wegdrukte, daar moest ze nu niet aan denken, het ging hier om haar nieuwe leven, om haar toekomst, om hoe haar dagen er eens uit zouden zien. Eens zou iemand, hoe wonderbaarlijk ook, verliefd op haar worden. En dan zouden ze trouwen en kinderen krijgen. Als ze dan 's avonds thuis zou komen na een lange dag werken met haar nieuwe, belangrijke vrienden dan zou hij daar op haar zitten wachten, met een grote lach op zijn gezicht. Hij zou mooi zijn, zowel van buiten, als van binnen. Toch zouden mensen niet denken dat hij te goed voor haar was, nee, eigenlijk zou het meer andersom zijn. Want er waren al zoveel mooie mensen, door al die plastische chirurgie die was uitgevonden waren lelijke mensen een uitstervend soort.

Nee, zij was uniek. En daar hoorde eigenlijk iemand bij die even speciaal en even uniek was als zij, en tja, hij in al zijn schoonheid en vriendelijkheid was dat niet.

***

'Iedereen is blij

en iedereen haalt adem

Iedereen leeft lang

Zo lang'

***

Haar opa had lang geleefd. Ze sloot haar ogen toen ze aan hem dacht en besloot vlug ergens anders aan te denken, ze wilde niet aan haar opa denken. Wat had je aan dode mensen? Die hadden je verlaten, in de steek gelaten, die gaven geen barst om je. Dode mensen waren dood om een reden: ze waren niet meer nodig.

Het ging nu om de kinderen, de nieuwe generatie, die er wel toe deden. Die mensen niet zomaar de rug toekeerde omdat ze zwak of moe waren, of omdat ze zogenaamd genoeg hadden gezien. Hoe kon je in hemelsnaam in tachtig jaar tijd al alles gezien hebben? De wereld was zo groot en elke dag werden er nog dingen ontdekt of ontstonden er weer nieuwe dingen, hoe kon je na tachtig miezerige jaren al afscheid nemen?

En daar deed je overigens niemand goed mee, je maakte alleen maar mensen verdrietig als je ze zomaar achterliet. Zomaar afscheid nam, zonder een enkele goede reden behalve dan dat je blijkbaar niet hard genoeg kon vechten. Woedend kon ze erom worden, furieus! Hoe durfde haar opa haar te verlaten terwijl het nog steeds niet zeker was of er wel een fucking leven na de dood was, hoe wist ze nu of ze hem ooit nog terug zou zien? Dat zou ze nou eens graag willen weten.

Ja, als ze nog iets aan zichzelf zou kunnen veranderen, dan zou ze graag slim willen zijn. En niet een beetje slim, maar ongelooflijk slim, zo slim dat zij het geheim achter de dood kon ontdekken. Dat zij zou ontdekken dat er inderdaad een hemel was en dat iedereen, ongeacht geloof, leeftijd of ras daar naartoe zou gaan. Of dat reïncarnatie stond, of whatever. Wist zij veel, als er maar iets bestond.

Ze zou de wereld daar nog goed mee doen ook. Het was momenteel een rotzooi, mensen waren ongelukkig. Om de vijf seconden, had ze eens gehoord, gingen mensen dood. En dat er om de twee seconden weer nieuwe kinderen werden geboren, maakte niets uit. Dat viel daarbij in het niet. Als je de eerste twee seconden een kind krijgt, en drie seconden later je vader verliest, dan ben je alsnog niet gelukkig. Dan wil je dat kind eigenlijk helemaal niet meer want dan wil je in alle rust kunnen rouwen om je gestorven vader.

Maar als zij er nou eens zou kunnen achter komen wat er na de dood zou komen, of er inderdaad nog iets gebeurde of dat als je je laatste adem uitblies het echt afgelopen was, dan zou ze iedereen blij kunnen maken. Iedereen, dat wist ze zeker.

***

'Iedereen groeit op

Iedereen krijgt kinderen

Iedereen gaat dood

Zo dood'

***

Opgroeien, dat vond ze pas dikke onzin. Toen ze klein was maakte ze zich tenminste nog niet druk om hoe ze eruit zag, of hoe anderen over haar dachten, en ze kon nog zulke onzinnige dingen doen, niets hoefde ergens op te slaan. Volgens haar moeder voerde ze vroeger hele toneelstukken op met haar twee wijsvingers in de hoofdrollen, die in een eigen taal praatte. En haar barbies, hoe dom het ook klonk, soms miste ze haar barbies. Een keer had ze ze uit de kast getrokken, ongeveer een half jaar geleden, toen ze echt niets had te doen. Maar het lukte haar niet om met ze te spelen. Elke keer als ze twee barbies een gesprek met elkaar liet voeren dan dacht ze bij zichzelf: 'wat is dit een uiterst debiele bezigheid'. Uiteindelijk had ze de domme krengen maar terug in de kast gesmeten.

Ze kon niet meer met barbies spelen, of schooltje spelen met haar poppen. Ze kon niet meer verstoppertje spelen zonder zich zorgen te maken over het vies maken van haar kleding, haar kleren betaalde ze tegenwoordig dan ook zelf. En ze waren een stuk mooier, dat niet te vergeten. Ze schudde glimlachend haar hoofd toen ze zich bedacht hoe ze er vroeger bij liep, toen ze nog klein was. Dat haar moeder haar ooit in die belachelijke truien en leggings had gestoken!

"Maar die had je zelf uitgezocht hoor," zei haar moeder als ze er iets over zei. "Het was niet alsof ik je dwong om je zo te kleden!"

En misschien was het ook wel beter zo, nu had ze tenminste een echte jeugd gehad, in plaats van dat ze voortdurend had geprobeerd om ouder te zijn en te lijken dan ze eigenlijk was. Dan had ze tenminste nog leuke herinneringen, later. Dat klonk trouwens wel erg pessimistisch. Zo erg was het nou ook weer niet om puber te zijn, om wat ouder te zijn. Nu kon ze uit, naar elke film die ze wilde, ze mocht drinken, ze mocht langer opblijven, ze mocht roken. niet dat ze zo bijzonder veel zin had in roken, maar stel dat ze daar wel zin in had, dan had dat wettelijk gezien gemogen.

Nee, opgroeien had zo zijn leuke kanten.

En dan werd je volwassen. Haar gezicht betrok al bij het idee, nee volwassen worden was niet haar stijl. Moest ze op eens voor haar geld gaan werken, aan allerlei dingen denken, trouwen en wat al niet meer. Trouwen wilde ze dan nog wel, dat vond ze romantisch. Het probleem was alleen dat ze vrij zeker wist dat ze nooit zou trouwen, hoe zou iemand die er uit zag zoals zij ooit kunnen trouwen? Welke jongen zou ooit geïnteresseerd in haar zijn? Bovendien, dan zou ze op een gegeven moment ook aan kinderen moeten gaan denken. Kinderen waren erg lief en schattig, maar zo'n gigantische verantwoordelijkheid en ze hield niet zo van al die beknellende verantwoordelijkheden die er bestonden.

Kijk, als ze nou later met die mooie, knappe man zou trouwen, die zou dan voor haar kinderen zorgen, terwijl zij zou werken, dat leek haar een stuk geslaagder. Werken was ook niet haar favoriete bezigheid, maar tenminste beter dan de kinderen verzorgen en het huishouden doen. Ze had wel gezien hoe haar moeder zich elke dag voor niets uitsloofde, daar zat ze zelf niet op te wachten. Als ze zelf ging werken dan kon ze nog kiezen wat ze ging doen, ze kon alles wat ze wilde.

Dat had ze dan wel weer meegekregen. Ze was niet bijzonder briljant, maar ze kon tenminste naar een universiteit als ze de Middelbare School had afgesloten. Ze kon dokter worden, of advocaat, of computertechnicus en miljoenen per jaar verdienen.

Toch vond ze maar dat alles een stuk slechter werd zodra je volwassen was geworden. Als je kind was, dan was alles nog nieuw, en interessant en bijzonder. Als je volwassen was dan had je al zoveel meegemaakt dat alles eigenlijk een beetje grijs en saai begon te worden. Uiteindelijk ging je dan trouwen, kreeg je kinderen, bleef je nog even werken en als het er dan allemaal op zat ging je dood. Als de maatschappij je genoeg had uitgebuit en had uitgeput, werd je onder de grond gedumpt.

Wat was ze eigenlijk cynisch, als ze erover nadacht. Ze hield haar hoofd schuin en bekeek zich zelf eens goed, ja, ze keek ook zo chagrijnig. Met die woedende blik in haar ogen, en die mondhoeken zo ver naar beneden. Ze had wallen onder haar ogen, ze was ook moe, zo moe. Zo moe van al dat gezeur. Al dat gedoe met opgroeien en je plek vinden in de maatschappij en al die mensen die maar dood gingen en iedereen die altijd maar verdrietig was. Ze zuchtte diep, nee het leven was niet bepaald een pretje.

Als zij een nieuw, compleet ander leven zou mogen hebben dan zou ze helemaal nooit willen opgroeien. Ze zou voor altijd zestien willen blijven, niet te jong, maar ook niet te oud. Als zij een nieuw leven zou mogen hebben dan zou niemand meer dood gaan en iedereen die was overleden die zou terug mogen komen. Haar opa bijvoorbeeld. Ze was bereid hem te vergeven, als hij instemde terug te komen. Ja, dat zou ze hem vertellen ook, als ze hem weer zou zien. Als ze in de hemel zou komen en hij zou haar begroeten zou ze hem vertellen: "Als ik nou een heel ander leven had gehad, waarin ik alles had gehad wat ik wilde, had ik gewenst dat iedereen die dood was weer terug zou mogen komen. En als jij was gekomen, dan was ik niet meer boos op je geweest, dan had ik zelfs meer van je gehouden dan ik ooit had gedaan."

En hij zou dan lachen en tegen haar zeggen: "maar natuurlijk was ik terug gekomen! De hemel is misschien mooi, de hemel heeft misschien alle pracht en praal die iemand zich kan bedenken, maar dat had me allemaal niets uitgemaakt. Als ik terug had gekund, dan was ik gekomen."

***

'Iedereen is slim

Iedereen is prachtig

Iedereen is mooi

en ik wil jou'

***

"Ja," zei ze plotseling, "hij was terug gekomen, voor mij." Daar werd ze toch even stil van. Opa zou terug komen voor haar. Niet voor iemand anders. Niet voor iemand die geweldig mooi was, niet voor iemand met veel belangrijke vrienden en een mooie man. Of iemand die nooit zou opgroeien, en die het geheim van het leven na de dood had ontdekt of wat al niet meer. Dat had hem helemaal niet uitgemaakt. Ze durfde zelfs te wedden dat haar Opa niet voor dat vreemde, onbekende persoon was terug gekomen. Hij zou tegen dat rare mens gezegd hebben: "Ik ken jou helemaal niet, en weet je wat, ik hoef je ook helemaal niet te kennen. Ik blijf lekker hier, ik wacht tot mijn kleindochter zich bij me komt voegen." Misschien was ze dan zo gek nog niet. Misschien was er dan nog wel iets goeds aan haar, diep in haar weggeborgen dat mensen wel waardeerde, dat haar Opa had gewaardeerd. En wie weet, wie weet had Opa haar helemaal niet verraden. Misschien was hij alleen maar weggegaan omdat hij al genoeg had geleerd en wilde hij aangeven dat dit haar tijd was, dat het nu haar beurt was om dingen te ontdekken en al die herinneringen en gebeurtenissen later met haar mee te nemen naar de hemel. Ja. Dat kon heel goed zo zijn.

***

Met dank aan het nummer 'Iedereen' van Maarten Roozendaal.