Haar nieuwe schoenen knelden aan haar voeten en kraakten angstaanjagend, terwijl ze zich een weg baande door de mensenmassa op Hoogh Catharijne. Ze liet zich door de stroom opnemen en meevoeren, het gebouw uit, de stad in. Eenmaal buiten de deur spreidden de mensen zich, gingen stuk voor stuk links, rechts of rechtdoor. Ze stond stil, niet wetend waar ze precies naartoe moest, tot er iemand tegen haar opbotste.

,, Sorry", mompelde ze, en ze sloeg rechtsaf.

Het waaide, de wind was koud en snijdend en het regende alweer. De mensen hadden haast, schuilden in portieken of winkels of liepen stug door. Zelf stak ze haar handen in haar zakken, haar neus in de kraag van haar jas, en liet zich natregenen.

Ze wist waar de Florijn was, ging richting het Janskerkhof en sloeg toen rechtsaf richting de Domtoren, waar zelfs met dit weer de Japanners niet weg te krijgen waren. Bij de Kromme Nieuwegracht hield ze halt, haar buik tegen de reling gedrukt. Het water kabbelde zachtjes tegen de muren, onrustig door de wind en de regen, maar te geïsoleerd om echte golven te veroorzaken. Het water had een vieze, vuilgroene kleur die haar toepasselijk leek.

Ze zette haar tas op de grond. Het water drong naar binnen, maar ze vermoedde dat de inhoud al nat was van de regen. Ze bukte zich, haalde de Vanity Fair uit haar tas, en sloeg voor de laatste keer de juiste pagina's open.

Er zaten inmiddels ezelsoren aan, ze had het hele tijdschrift inmiddels van achteren naar voren gelezen - behalve dat ene stuk. Nogmaals keek ze naar de tekening. Misschien klopte het toch wel.

Ze sloot haar ogen een moment, dacht aan Bastian, en gooide het tijdschrift de gracht in. Ze hoorde het plonzen, boog zich, en staarde naar de Vanity Fair, die afdreef en uiteindelijk zonk.

Ze draaide zich om, liet de tranen door de regen wegspoelen, en liep naar de Florijn.