Dit is een van mijn 'inspiratievolle' verhalen, net zoals I walk (zie verderop op deze site). Het verhaal zelf klopt volgens mij wel aardig (toch is opbouwende kritiek altijd welkom natuurlijk) maar ik heb een beetje moeite met de titel..suggesties zijn zeer welkom!

Tussen Twee Vuren

David lag languit op bed te snurken. Ik lag naast hem te kijken hoe hij ademhaalde totdat hij wakker werd en een slaperig hoofd naar mij toe draaide.

“Ga je nog met je vrouw praten?” vroeg ik zachtjes.

“Waarover?” vroeg hij, nog niet helemaal wakker.

“Over ons.”

Opeens zat David rechtop in bed. “Mijn vrouw. Ons,” stamelde hij.

“Ja, ons,” zei ik beslist. “Je houdt toch van me?”

“Ja, dat doe ik ook,” verzekerde hij me.

“Waarom wil je haar dan niet vertellen dat je van me houdt?”

“Ze zal het niet begrijpen. Straks mag ik mijn kinderen niet meer zien.”

“Hoe kan je dag aan dag liegen over je bezigheden, over jezelf? Je moet het vertellen, David, voor ons allebei.”

“Lieve Willem, dat kan nu gewoon niet.”

“Je moet, David. Er is niets te kunnen of te willen.” Ik stond op en ging douchen. David bleef in bed liggen, maar kwam later naar me toe toen ik me stond af te drogen.

“Je hebt gelijk, Willem. Ik moet het haar vertellen. Geef me een week.”

Ik knikte, en vertrok zachtjes. Dit moest hij alleen doen.

De volgende dagen zag of sprak ik David niet. Hij moest rustig de tijd nemen om alles aan zijn vrouw en kinderen uit te leggen. Dat zou een pijnlijk proces worden en niemand schoot er ook maar iets mee op als dat te haastig zou gebeuren. Ik verdeed mijn tijd met door de stad rijden, lezen, en oude films kijken.

Een week ging voorbij, toen twee. Ik werd toch een beetje ongeduldig. Ik stapte in mijn auto en reed langs zijn huis. Door het raam zag ik hem en zijn kinderen een spelletje doen aan tafel. Het zag er niet naar uit dat hij ze over mij verteld had. Daarom belde ik hem de volgende dag op.

“Je hebt ze het nog niet verteld hé, David?”

“Willem! Wat..”

“Je zou ze het vertellen. Daarom kreeg je een week tijd. Wat is er gebeurd?”

“Willem, ik wilde je al bellen..”

“Om wat te zeggen?”

“Dat het afgelopen is tussen ons. Ik kan mijn vrouw niet in de steek laten.”

“Onzin. Dit gaat niet over je vrouw. Je bent gewoon bang om toe te geven dat je op mannen valt.”

“Willem, maak je nou niet zo druk. Ik houd wel van je, maar ik kan haar niet verlaten.”

“Nou, sodemieter dan op man! Je komt er nog wel achter.” Boos legde ik de telefoon neer. Tegelijk was ik verdrietig, en niet alleen omdat ik David nooit meer in mijn armen zou houden. Ik was ook verdrietig omdat hij ontkende wie hij was, en dit hem op lange termijn alleen pijn op zou leveren.

Ik probeerde hem uit mijn hoofd te zetten, wat de ene dag beter lukte dan de ander. Toen kwam ik hem een aantal weken later tegen in de stad. Ik ben gauw weggedoken, maar een plannetje vormde zich in mijn hoofd. Een plannetje dat hem en vooral zijn familie de waarheid zou laten zien.

Ik heb Willem een aantal zondagen gevolgd. Hij en zijn vrouw hadden een vaste routine: eerst een eindje fietsen, daarna koffiedrinken in een bepaald cafeetje in de stad en daarna weer naar huis. Op een dag hield ik hen staande toen zij net het cafeetje in wilden gaan. David keek me verschrikt aan, maar ik deed alsof ik hem niet kende.

“Weet u misschien hoe laat het is?”

“Ja hoor,” zei zijn vrouw, “tien over twee.”

“Bedankt!” zei ik, en liep weg.

De volgende dag kreeg ik een telefoontje van David. Waar ik in godsnaam mee bezig was, vroeg hij. Gewoon, zei ik. Je kunt je geaardheid niet ontkennen. Als jij het niet aan je vrouw vertelt, doe ik het. Ik vertelde hem dat ze er vroeg of laat toch wel achter zou komen. Dan zou ze willen weten wanneer hij het ‘ontdekt’ had. Het zou haar toch veel meer pijn doen als bleek dat zij jaren in een droom had geleefd?

David was het niet met me eens. Ze komt er niet achter. Ik hou van haar, bleef hij maar herhalen. Blijf uit mijn buurt, zei hij net voordat hij ophing.

Maar dat kon ik niet. Hij moest kleur bekennen. Op een gegeven moment veranderde mijn plan van wraak in een missie: David redden. Hem redden van de ondergang die vast en zeker zou volgen als hij niet naar zijn hart zou luisteren. Al mijn vrije tijd ging erin zitten. Ik volgde hem op de zaak, ’s avonds en in het weekend. Ik wist alles wat hij deed, waar hij heen ging op vakantie, wanneer hij zijn ouders bezocht, vijftig kilometer verderop. Ik kende zijn kinderen van gezicht en naam, wist op welke school ze zaten en waar ze voetbalden dan wel dansles hadden. Kortom, het werd een obsessie.

De ontknoping volgde de volgende winter, net voor kerst. Ik verzond een pakketje met daarin een bewijs van onze verhouding op de dag waarop ik wist dat de kinderen bij oma en opa zouden zijn. Ik nam die dag vrij van mijn werk en zag haar het pakketje open maken. Ik zag haar ongeloof, woede en verdriet. En toen David thuiskwam, zag ik dat ze hem er mee confronteerde. Hij ontkende eerst, maar daarna gaf hij het toe, dat kon ik zien aan zijn lichaamstaal. Toen stapte ik uit de auto en belde aan. Zij deed open met een behuild gezicht.

“Dag,” zei ik. “Ik heb je dat pakketje gestuurd. Ik heb een verhouding met je man gehad.”

Ze keek me aan. Mijn woorden registreerden langzamerhand in haar brein, waarop ze stilletjes begon te huilen. David kwam naar de deur, om te kijken wat er zo lang duurde.

“Dag David,” zei ik. “Prettige kerstdagen nog, hé.”

Toen liep ik weg, hen ontredderd achterlatend.