De Sinaasappelboom

De boom staat in de tuin en zucht. Zijn takken zijn zwaar behangen met sinaasappels, maar er is niemand die ze plukt. De boom kijkt door het raam naar binnen, waar hij een gelukkig gezin ziet ontbijten. Moeder pelt zojuist een sinaasappel voor haar jongste zoon, een sinaasappel uit de winkel om de hoek. Zij heeft geen oog voor de vruchten die in haar eigen tuin groeien, vruchten die duizend maal lekkerder zijn dan de door gif bespoten troep uit de supermarkt.

De boom staat in de tuin en zucht. Opengespleten, liggen ze op het gras en er is niemand die naar ze omkijkt en ze op de composthoop doet zodat ze nog iets kunnen betekenen. Er cirkelen vliegjes omheen en het geheel ziet er wat mistroostig uit.

De boom staat in de tuin en zucht. Zijn buurman, de avocado boom, is wel tevreden.

“Kom op, buurman, niet zo ontevreden!” roept de avocado boom bemoedigend.

“Ja ja, ik weet het,” bromt de boom terug.

Hij verzinkt in gepeins. Vroeger, ja vroeger, toen woonden er mensen in het huis die hem waardeerden. Ze hadden een ritueel ontwikkeld. In het weekend kwam altijd een van de kinderen sinaasappels plukken voor het hele gezin. Ze werden tot sinaasappelsap geperst of gewoon met de hand opgegeten. Rotte vruchten werden opgeruimd en er werd rondom zijn wortels gespeeld.

De boom staat in de tuin en zucht. Ik neem het niet meer, denkt hij.

“Ik neem het niet meer!” roept hij beslist.

“Wat, buurman?” vraagt de avocado boom vriendelijk.

De boom zwijgt echter. In zijn hoofd vormt zich een plannetje.

De boom staat in de tuin en zucht. Nog eventjes, nog eventjes en dan ben ik vrij. De nacht valt, en een voor een gaan de lichten uit. Vanuit het huis is er een geluid meer te horen als de boom zachtjes, o zo zachtjes zijn wortels losmaakt uit de droge aarde en stapje voor stapje richting de vrijheid gaat.

“Dag buurman,” zegt hij zachtjes. Zijn buurman slaapt echter en antwoord niet. De boom kijkt nog één keer achterom en keert zich dan naar het heden.