A/N: Ik had dit verhaal ingestuurd naar de 'BNG Jonge Schrijversprijs' van 2005. (.nl) Ik werd voor de hoofdprijs genomineerd, maar had helaas niet gewonnen. Ik vond het toch leuk om het op te 'publiceren'. Daar heb ik dit account immers voor. Commentaar zou ik ook zeer waarderen, wat is fout aan, wat was er wel leuk aan, wat had ik beter kunnen doen, wat had ik weg kunnen laten, etcetera.
Bedankt voor de aandacht ;)
Munsje
Stream Of Conciousness
FEL! FEL! FEL! FEL! FEL! FEL! FEL! FEL! FEL! FEL!
Ik klapte voor het tweede groepje dat net z’n stukje had afgewerkt en keek vlug op mijn mobiel hoe laat het was. Klaar deed hetzelfde en we wisselde een blik: shit. De les duurde nog zo’n twintig minuten en we hadden nog maar twee groepen te gaan. Het stuk wat we moesten spelen duurde maar een stuk of vijf keer zestig is 300 secondes (dat een stuk langer leek als je werkelijk voor de klas stond, believe me). Dat betekende dus, dat we hoe dan ook moesten optreden vandaag.
En daar hadden wij dus absoluut even geen zin in.
Ik wist dat ik gewoon “ziek” had moeten thuis blijven vandaag! Waarom luister ik verdomme nou eens niet naar mijn
vrouwelijke intuïtie, die heb ik toch gekregen voor een reden, of niet?
De een-na-laatste groep ging in het midden van de klas staan en voor de zoveelste keer die dag, hoorden we twee mensen dezelfde scène opdreunen uit een of ander saai en vaag toneelstuk.
Alleen deden zij het erg overtuigend.
Mijn twee klasgenoten transformeerden ineens een twee compleet andere personen, en ineens had de tekst betekenis. Ineens had het diepgang. Ineens
bestond de tekst.
Klaar en ik zouden het zo wel wat anders doen. We konden niet acteren én we hadden niet geoefend, nooit niet. We hadden vanochtend alleen even onze tekst doorgenomen en dat was het. We hadden gewoon als eerste moeten gaan, besefte ik, want dan had de leraar nog geen vergelijkingsmateriaal gehad. Nu zouden we in mootjes gehakt worden.
Van Dale, Groot Woordenboek der Nederlandse Taal spreekt.
Fel (bn.; feller, -st) Oudfr. (wreed), 1. (van gewaarwoordingen, aandoeningen, emoties, neigingen, uitingen enz.) de zintuigen sterk aandoend, syn. zeer sterk, in ’t oog lopend in tegenspraak. 2 hartstochtelijk, vurig, vinnig, verbeten. 3 (gew.) sterk, kloek, moedig. 4. (gew.) In ’t versterkend of prijzend woord, prachtig, zeer. 5 (gew.) tuk (op), begerig (naar), verzot (op) 6 (gew.) verwaand, de macht 10
“Ik ben nog niet eens begonnen!” Riep ik uit, ik stak mijn wijsvinger in de lucht, klaar om verder te gaan, en plotseling realiseerde ik me… ik wist mijn tekst niet meer. Godver de God verdom de domme.
De klas keek mij afwachtend aan. Waarom had ik ook al weer drama gekozen? Wat was de reden?
O, ik wist het alweer. Een lerares zei in de derde dat het
echt wat voor mij zou zijn. NOU DAT IS HET DUS NIET.
Fucking Virginia Wolf. Of Woolf. Hoe schreef je dat eigenlijk? En waar the fuck sloeg de titel überhaupt op? Who’s afraid… my ass!
Verdomme! WAT MOEST IK ZEGGEN?
Wat betekent gew. eigenlijk? Ik gebruik eerlijk gezegd nooit een woordenboek, ik houd er niet van. Aan de andere kant, schrijf ik ook zelden nog in het Nederlands. Als je mijn dagboek niet meetelt dan.
Engels vind ik, persoonlijk, een mooiere taal met meer gevoel. Nederlanders zijn nuchter, down-to-earth, en de taal is met heen mee gegroeid naar een droge kloot met niks.
Kijk maar naar het thema van die belachelijke schrijfwedstrijd dit jaar.
Fel in het Engels is onder andere
fierce. Met dat woord zou ik al twintig dingen meer kunnen, dan met de Nederlandse versie ervan.
Fucking licht scheen in mijn ogen. Zet het uit man.
“Voor deze opdracht moeten jullie werken met licht, muziek en montage-toneel.”
Montage-toneel was ook een grote hoop met schijt. Moest je ergens tijdens het stuk alles ineens stilzetten en iemand anders een gedicht laten voorlezen, of weet ik veel wat. Ik en mijn ‘partner’ Klaar hadden het vijf minuten van tevoren bedacht. Nadat ik op de stoel was geduwd door Klaar, kwam iemand uit de klas op die Klein, klein kleutertje ging zingen omdat de ruzie zo kinderachtig was.
En na de langdradige speech van Klaar, kwam er weer iemand op die rondjes ging draaien in een rood licht om te laten zien hoe gestoord ze eigenlijk met z’n tweeën waren.
CKV is zó makkelijk wat dat betreft. Je lult er gewoon een verhaal bij en iedereen vindt het ineens kunstzinnig.
Jezus, dat licht bracht me in de war. Moest het onderhand trouwens al niet overschakelen naar blauw licht, groen licht? En was ik nou aan de beurt, of Klaar?
Dat een scène zo lastig kon zijn!
Dit ging echt te erg! Bijna net zo verschrikkelijk als dat stuk van Ionesco vorig jaar, hoe heette dat ook alweer?
Als ik had kunnen dichten, dan had ik er een mooi gedicht over geschreven. Over hoe belachelijk het leven eigenlijk is. Hoe saai, hoe leeg, hoe koud, hoe kil. Dat dit voortdurend door het felle licht wordt bloot gelegd, dat het nooit een keer bedekt is. Hoe graag ik zou willen dat ik gewoon een zonnebril op kon doen. Stil in een donker hoekje kon zitten zonder iets te zien. Maar het licht blijft maar schijnen. Het brandt mijn ogen.
Maar ik kan niet dichten.
Nooit gekund. Ik ben helaas geen Shakespeare.
Mijn mooiste gedicht begon met ‘zat te denken’ en eindigde met ‘jou zou schenken’.
Shit. We hadden nu nog een halve pagina te gaan. Klaar was in het midden van haar dialoog, en ik had geen idee wat ik moest doen. De rest van de klas was donker, alleen wij waren verlicht. We stonden in het midden van een spotlight, alle aandacht was op ons gericht.
Zij was aan het praten. Ik had geen tekst, geen regie-aanwijzingen, we hadden dit stuk nooit met z’n tweeen geoefend….
Hoe moest ik reageren? Moest ik zo met m’n gezicht kijken… of meer zo…. Zou iemand het raar vinden als ik m’n lip een beetje optrok? Maar waarom zou ik mijn lip optrekken? Als de spotlight nou alleen op Klaar had geschenen en ik in een wat zachter blauw licht, dan was het allemaal wat minder opgevallen.
Die gedachte kwam alleen enkele fatale minuten te laat.
Ik rook de onvoldoende al.
Of was ik soms vergeten deo op te doen?
Niet dat dichten tegenwoordig zo hoogstaand is.
Het is allemaal de schuld van de 20e eeuw. Iedereen ging zich ineens overal tegen verzetten. In het theater, in het schrijven (ineens mag alles door elkaar en hoeft er geen vaste verhaallijn meer in te zetten), in het dichten.
Eigenlijk gaat het allemaal helemaal nergens over, maar toch is het kunst.
Neem nou Mondriaan. Sinds wanneer is het schilderen van
hokjes kunst, leg mij dat nou eens uit?
En je hoeft ook niet eens meer te rijmen tegenwoordig, want het gaat ‘om je gevoel’, of om ‘wat je wil uitdrukken’ en de lezer mag er zijn eigen draai aangeven.
Ik kan een gedicht over voetschimmel schrijven en de literatuurprijs winnen, alleen maar omdat een iemand zou roepen dat het eigenlijk gaat over de rottende plek in de maatschappij.
Zo is het wel.
Alles heeft zijn betekenis verloren. Niets hoeft meer, alles mag.
Ik was in ieder geval uit mijn droom geholpen om ooit geweldig actrice te worden en samen te werken met Baz Luhrman, Martin Scorcesse en alle andere grootheden van Hollywood. Wie weet zou het in Nederland nog wel lukken, want laten we eerlijk wezen, echt geweldig acteertalent hebben we niet, of het komt in ieder geval zelden voor.
In Nederland beroemd worden, nou, laten we allemaal juichen. Nee, dan zou ik net zo goed
geen moeite kunnen doen.
Alleen in Nederland beroemd worden was niet genoeg,
is niet genoeg.
Wat heb je daar nou weer aan? Bekende Nederlanders zijn vaak niet eens ‘bekende’ Nederlanders, want de helft van de keren weet ik niet eens wie ze zijn als ze te zien zijn op RTL Boulevard. Niemand is ook in ze geïnteresseerd.
We kennen allemaal de namen Brad Pitt, Johnny Depp, Nicole Kidman, Orlando Bloom… we hebben hun posters op de muur. Het was wereld nieuws toen Pitt en Aniston uit elkaar gingen, maar wie anders dan een paar zielige eersteklassers, geeft ene fuck om Daan Schuurman?! Wie liet een ook maar een traan toen Xander en Wendy van Dijk een punt zette achter hun relatie?
Het zijn zielige imitators van de echte sterren, levend in de schaduw van de echte groten.
En ik wilde een échte Grote zijn.
Hoe weet ik alleen nog niet.
Ik kan niet zingen, ik kan niet dansen. Ik kwam er net achter dat ik ook de slechtste actrice was die ooit had geleefd.
Dat was lekker dan.
Ik stokte in het midden van mijn zin. Ik weigerde onderhand gewoon om door te gaan. Doe het licht uit, laat iedereen klappen en vriendelijk doen en kom maar op met de vijf.
Het is niet alleen in de kunst dat alles leeg is geworden. Ook in het gewone leven. Kijk naar buiten. Alle gebouwen zijn grijs. De straten zijn grijs. Hier en daar is voor de lol een groene boom gedumpt, omdat ‘Almere nog wel doet aan natuur’. Ja, het beatrixpark is ook werkelijk een gigantisch bos!
Het Pampushout wordt ook steeds kleiner. Binnenkort is er niks meer over.
Alleen nog maar auto’s, vervuilde lucht en de H&M.
Geen wonder dat steeds meer mensen verslaafd aan de drugs en alcohol raken. Elke keer als ik ‘diepzinnig’ ga nadenken over het leven, heb ik de ernstige behoefte de fles erbij te pakken. Alles ziet er mooier uit, na een fles Cavelli van 2 euro 19 bij de Albert Heijn.
“Anemoon,” siste Klaar, en gaf me een klein duwtje. Ze ging maar gewoon verder met haar eigen tekst, want ze zag de bui al hangen.
Dit gebeurde wel vaker als ik voor de klas ging staan. Dan viel ik helemaal stil, wist ik niets meer te zeggen en dat hield ik dan wel zo’n vijf tot tien minuten vol.
Ik stond dan ook maar een zes gemiddeld voor drama, en dat alleen omdat ik altijd zulke goede cijfers haalden voor het theoretische deel van het vak.
“Oké, dames, houd er maar mee op,” zei mijn docent, die het ook al had opgemerkt. “Ik denk aan een vijf voor Anemoon en een zes voor Klaar.”
Ach, natuurlijk een zes voor Klaar, altijd een zes voor Klaar, en altijd een vijf voor mij. Ik liet een diepe zucht ontsnappen.
Laten we eerlijk zijn Moon, dacht ik bij mezelf,
als ik leraar was geweest, dan had ik mezelf een stuk lager gegeven dan een fucking vijf.
“Anemoon, je moet je solo-stukje nog doen.”
Fuck. Just shoot me.
Het moet weer anders worden. Alles moet weer anders worden. Iemand moet weer verandering brengen in het hele geheel, de wereld een betere plek maken. Voor jou, voor mij en het hele menselijke ras. (want de dieren tellen natuurlijk niet mee.)
Het moet weer mooi worden.
Het leven moet weer
leven zijn en niet alleen maar een routine van wat gedaan moet worden. Alleen hoe doe je zoiets?
Ik denk dat ik daarom maar ben gaan schrijven. Iemand moet het toch moet zeggen, en dan zeg ik het maar.
Niet dat zoveel mensen ook werkelijk mijn schrijfwerk te lezen krijgen, want dat durf ik dan weer niet. Dat komt nog wel. Rome was ook niet in een dag gebouwd, zoals de Engelsen of de Amerikanen zouden zeggen. (of in ieder geval een of ander Engelssprekend volk)
Ik had me nog nooit zo goed gevoeld als op dat moment. Ik moest een karakter spelen, een type. Daar stond ik dan, precies als mezelf. Precies zoals ik me altijd van binnen voelde. Ik had een knalrood hoofd, ik stond te trillen op m’n knieën en in een hoge stem stond ik ‘kookles’ te geven. Ik ratelde maar door, ik had geen idee waar ik het allemaal over had, maar mensen moesten erom lachen.
Ze moesten er werkelijk om lachen.
Het gaf me een enorme kick dat wie ik ben, hoe ik me voel, mensen kan vermaken.
Ik wou dat het moment nooit voor bij ging, dat het voor altijd door zou gaan. Dat had ik werkelijk nog nooit gehad bij dit vak, of bij een enkel ander vak waarbij ik moest presenteren. Hoe goed het ook ging, hoe trots ik ook ergens op was.
Ik vermaakte mensen. Ik liet ze lachen, wat betekende dat ik ze blij maakte, wat weer betekende dat ze even al hun zorgen vergaten. Dat allemaal door mijzelf en door niemand anders.
Helaas gaat alles voorbij.
Ik eindigde, liep het podium af en wachtte enkele secondes. Ik kwam weer tevoorschijn en vroeg mijn leraar: “Zo goed?”
“Zo is het helemaal goed, Anemoon. Als je hiervoor een cijfer had gekregen, dan was dit een acht geweest.”
Het thema van de Schrijfwedstrijd van 2005 is fel.
Ik weet er niets over te zeggen, niets over te schrijven, niets over te bedenken. Want fel bestaat niet. Fel, is dood.
FictionPress.com - let the words flow