Hindi Ikaw

Paggising sa umaga

iiwasan ng mga mata

talas ng sikat ng araw,

iyong unan sa’king tabi

kanlungan ng iyong mukha

tahanan ng iyong ngiti.

Paglagok ng tubig sa baso,

pagmumog at pagbuga nito

dadaloy lahat ng dumi

sa maputing lababo.

Matatangay ng agos

iniwang tamis ng iyong halik,

bakas ng iyong mapulang labi…

Iikot nang iikot—

mabilis

tulad ng alimpuyo

sa malinaw na batis.

Sa bawat damit na huhubarin

at pagbuhos ng tubig sa katawan;

kasabay nito unti-unting papawiin

pagnanasa, pananabik, uhaw, kapusukan

at init ng mga gabing nagdaan.

Tatapatan ng hawak na sabon

iyong mga yakap at haplos.

Buburahin ng magaspang na panghilod

mga iniwang marka ng kahapon;

sa pamamagitan ng paghagod

sa mga iniingatang bahagi

nitong aking katawang pinagpala

ng iyong nag-aalab na bibig

at mapanuksong dila.

At sa’king paglabas sa banyo,

pagsuot ng pantalon at polo,

dudulog ako sa hapag-kainan

hihintayin ang aking almusal.

Saka lalabas ang babaeng pinangakuan

ng aking wagas na pagmamahal

at isandaang porsiyentong katapatan.

Lalapit siya at maghahain

pagkatapos, uupo sa’king harapan

magsasalo kaming dalawa

sa gitna ng katahimikan.

Hihinto siya sa pagsubo,

iaangat ang ulo sa pagkakayuko,

ngingiti kasabay ng tinging malagkit

tulad ng sopas at kaning mainit.

Habang hinihigop ang sabaw

tititigan ko ang kanyang mukha

at doon ko makikita…

Ikaw.

--November 5, 2005