Umalis akong puhunan ay pawis
at hindi dugo.
Ngunit ngayon, dugo ang bumubutil
sa aking noo,
gumuguhit sa aking mga mata
at tumutulo mula sa aking mga palad.

Dugo ang nagsisilbing liwanag
sa mundong pinipilit gawing abo.
Dugo ang nagbibigay dilim
sa tahanang kinakailangang maiwan.
Dugo ang namumuno
at dugo ang pinamumunuan.

Dugo ang lumalaban
at dugo ang ipinaglalaban.
Dugo ang sandata
at dugo rin ang panangga.
Dugo ang nag-uutos
at dugo ang sumusuway.

Dugo ang masidhi
at dugo rin ang kapos.
Dugo lamang ang maririnig
at dugo lamang ang makikita.
Dugo lamang ang makakapitan
at dugo lamang ang mararamdaman.

Dugo ang sinulid na ipanangtatahi
sa labi ng mga anghel na pinagpala.
Dugo ang karayom na tumutuhog
sa dila ng mga diyus-diyusang isinumpa.
Humihiyaw ang mga patak ng dugo
at nagmumura sa bawat pagbagsak
sa nag-aapoy na lupa.

Dugo ang himig ng kundiman
na inaawit ng magkatipan.
Dugo ang punlay ng mga ama
na nagnanais magtatag ng pamilya.
Dugo ang luha ng bawat ina
para sa sanggol na kanyang isisilang.

Dugo ang dapat ay gatas na nasa labi
ng mga musmos na napabayaan.
Dugo ang tinta ng bawat panulat
na dumudungis sa dangal ng bawat papel.
Dugo ang bawat letrang nakalimbag
sa aklat ng kabutihan at kasamaan.

Dugo na ang tumatagistis na ilog,
ang bumabagsak na ulan,
ang umaalong dagat…
Dugo na ang bawat ihip ng hangin,
ang huni ng ibon,
ang halimuyak ng kalikasan.

...

...

...

...

...

...

Dugo ang pumapatay
at dugo ang pinapatay.
Dugo ang mananalo
at dugo ang magagapi.
Iniaalay ko sa iyo
ang huling patak ng dugo
mula sa aking pulso.

Ang dugo ay nakabubuhay.

Ang dugo ay nakamamatay.