Café Latte

Sakupin mo ang aking isipan

at gisingin ang pusong ito

na binalot ng ginaw

at labis na kalungkutan.

Hayaan mong namnamin

ng nanunuyo kong labi

ang iyong init na papawi,

bubura sa mapapait na alaala.

Taglay mo ang bagsik

at lambing na bumibihag,

gumagabay sa’king diwa.

Ikaw ang munting kislap

na nagbigay liwanag

sa mga gabing mapanglaw.

Pinalaya mo ang aking isipan

sa higpit ng pagkakagapos

sa tanikala ng kabiguan.

Sa iyong kapangyarihan nanumbalik

ang saganang pagdaloy ng mga salita

at wala nang makapipigil pa

sa mga kamay sa paglikha ng tula.

Ngayong nandito ka sa’king tabi,

kapiling ko sa’king pag-iisa

pupunuan ng iyong halimuyak

ang kahungkagang nadarama.

Ikaw ang magiging inspirasyon,

karamay sa pagsusulat.

At kahit na ako’y iyong iwanan,

mananatili namang buhay sa isipan

ang iyong bagsik, tamis at init

na tila lagi pa ring dumadampi

sa uhaw at nangungulilang labi.

Pagliliyabin ng iyong mga alaala

ang aking diwang iyong inulila.

Sapat na ang lahat ng ito kung wala ka,

para ako’y makalikha ng mga tula.

-10/11/06