Mijn leraar Nederlands vroeg aan mijn klas waar we ons het kwaadst over konden maken, dit is wat er bij mij uitkwam. (Het komt in het jaarboek, dus vond ik dat ik daar wel even over mocht opscheppen.)

Brugklassers zijn heel leuk, ze zijn klein, naïef en soms zo schattig dat je ze wel wilt adopteren. Maar eigenlijk zijn het een stelletje samenzweerders! Samenzweren? Met wie dan? Met de vrouwen van de kantine! Ja! Het klinkt misschien paranoïde, maar je weet dat ik gelijk heb.

Het is vlak voor de pauze en, op de één of andere manier, heb je het voor elkaar gekregen nét even voor de bel weg te mogen. (Zodat je nog een broodje kan kopen) Je komt aan bij de kantine, het ruikt allemaal geweldig en je hebt nog geld bij je ook! Netjes sta je te wachten in de rij. Vijf, tien minuten? Maar het heeft allemaal geen zin, het kleine grut schiet aan alle kanten langs je heen en, voordat je het weet, sta je weer achteraan. Nee, dat schiet op!

En als je dan eens een keer terugduwt of zegt: "Sorry, maar volgens mij ben ik nu – " wordt je meteen terug geschreeuwd, want "Volgens mij waren zij hier toch écht éérder!" (gevolgd door het middelbare Boze Oog des Doods) En wie zijn 'zij' dan? De brugklassers natuurlijk! Die lieve, kleine dingen die nooit iets verkeerd doen.

Én áls je dan ooit nog aan de beurt komt, moet je je manieren niet vergeten. "Mag ik misschien, alstu-alstublieft, dank u wel een broodje gezond, misschien?" Anders krijg je natuurlijk niets, want wie het voedsel beheerst, beheerst het hele universum, ook al is het maar een part-time baan van vier uur in de week.

Je zou bijna zeggen "Had je maar een vak moeten leren, dan had je mensen van je eigen leeftijd mogen rondbazen. (Terroriseren?)

Maar ja, ik vermijd de kantine wel gewoon, is nog beter voor de lijn ook.