The poem, as it was orginally written in Greek:

Μεταμεσονύχτια κουβέντα

----

Ξέρω πως η θάλασσα αυτή δε θα κρατήσει τα μυστικά της

μέχρι το πρωί

σαν κι εμάς τους δυο που μένουμε μετέωροι τώρα δα,

στο χάδι του αέρα και το ανεπαίσθητο πείραγμα της άμμου,

και κάνουμε πως δεν ξέρουμε

τι μας περιμένει αύριο.

Και είναι αργά πια ν’ αλλάξουμε δρόμο.

Αργά είναι να κλείσουμε τις πόρτες

που διάπλατα άνοιξαν αυτό το μικρό σούρουπο

απόψε

ώστε να μην αδειάσουν από μέσα μας

τη λάσπη και τα σπασμένα όστρακα

που κόλλησε πάνω μας αυτή η θάλασσα.

Δε θα κρατήσει τα μυστικά της μέχρι αύριο το πρωί

-και μη με κοιτάς με αυτό το δαιδαλώδες βλέμμα σου

γιατί χάνομαι-

δε θα κρατήσει τα κύματα και τα υπόγεια ρεύματα της,

τις παγωμένες γωνίες κάτω από πράσινους γυαλιστερούς βράχους,

όπως δεν τα κρατώ κι εγώ τώρα.

----

Μην ακουμπάς το κεφάλι σου έτσι στον ώμο μου.

-σε παρακαλώ-

Δεν ξέρω αν θ’ αντέξω το παραπάνω βάρος

απ’ την εμπιστοσύνη των κλειστών ματιών σου

και το γαργάλημα της λεπτής τούφας των μαλλιών σου στο πρόσωπό μου

και μη με κοιτάς, όχι.

Δε θέλω να χαθώ.

Ακούς τον άνεμο μέσα από τα δέντρα;

Τον ακούς; Ναι, άκουσέ τον.

Φαντάσου με σαν προνύμφη ανάμεσα στα φύλλα

που αποπροσανατολίστηκε

και δεν ξέρει πού πατάει,

σε ποιο κλαδί ή κορμό,

ούτε πού πάει.

Αχ, το ξέρω πως η θάλασσα

δε θα κρατήσει τα μυστικά μας μέχρι αύριο

αλλά πρέπει τουλάχιστον να προσπαθήσω.

----

Είναι γλυκό το σούρουπο

σ’ αυτή την ξεχασμένη παραλία

που τόσον καιρό μ’ έκανε να θέλω να έρθω εδώ μαζί σου

και τώρα κοίτα με-

σε αποφεύγω.

Μη με κοιτάς έτσι πάλι,

καλύτερα συγκεντρώσου στον τρόπο που τα δάχτυλά μας

αφήνουν ένα μονοπάτι αχνό πάνω στην άμμο

κι αμέσως εξαφανίζεται

από το νερό που έρχεται να καλύψει τα πάντα-

ακόμα και τους δρόμους που χαράζουμε δειλά μαζί.

Μα ο δρόμος στην καρδιά μου

είναι φραγμένος σήμερα

όπως και χτες

και προχτές

και πιο πριν ακόμα.

----

Χρειάζεται κάτι παραπάνω απ’ την αλμύρα που φτάνει στα ρουθούνια μου

και τη μεθυστική μυρωδιά απ’ τα μαλλιά σου-

σου είπα να μη με αγγίζεις. Θες να με δεις να σπάω;-

Χρειάζεται κάτι παραπάνω από ένα νυσταγμένο φεγγάρι,

υπνωτισμένο μάλλον,

για να σου δώσω το κλειδί.

Περνάει η ώρα

και τα όστρακα σέρνουν μαζί τους

ένα μεγάλο ναυάγιο από εκεί κάτω.

Πού κοιτάς; Δεν εννοώ τη θάλασσα.

Αυτή άστη να κρατήσει τα μυστικά της.

Μιλάω για μένα.

Και να τι ωραία που τα λέω

ώστε δε φαίνεται το χέρι μου

να κάνει τρύπες στην άμμο με κυκλικές κινήσεις

και να στοιβάζει τα χαλίκια σε βουνά

τόσο ψηλά που η κορφή τους είναι μυτερό βέλος στον ουρανό

και τόσο πολλά που δεν μπορώ να τα μετρήσω

και τόσο μόνα

που μου θυμίζουν πως δεν είμαι η μόνη.

----

Λυπάμαι. Σου είπα να μη με κοιτάς.

Τώρα χάθηκα και δε φταις εσύ.

Δεν έπρεπε να σε φέρω εδώ απόψε.

Τώρα αυτό που έκανε το χέρι μου πήγε στην καρδιά μου

κι έχει τριγύρω της βουνά.

----

Έτσι, κοίτα τη θάλασσα καλύτερα.

Ξημέρωσε σχεδόν.

Τα μυστικά της έχουν πια χαθεί-

μη φοβάσαι.

----

Άσε με εμένα.

Πρέπει να πάρω πίσω ό,τι έκλεψα απ’ τον εαυτό μου.