“Anemigatia Sphingis”

Olim, in somniō meō, puer eram in urbe, Romā. Transīre pontem volēbam quod in animō habēbam Neapolim īre. Ad pontem cucurrit et nēminem conspexī.

Tamen sphinx subitō mē impediēbat ubi conspexī pontem. Inquit mihi, “Puer, rogābō duō anemigatia. Si non respondes vere, tē necabō! Quid aestatem amat, dormit in frigorem, bibet ex terra, et senectus erit?”

“Arbor,” inquit lentē.

“Ita verō! Scribit, sed numquam dicit. Dicit fabulam, sed numquam aperit os suum. Quid est?”

“Stilus?” respondī.

“Ita verō,” inquit irā magnā ut currit ā ponte in silvam celeriter

“Quō vadis, sphinx?” rogavit. “Cūr rogavistī anemigatia?”

Ego transībam pontem, sed cecidit in rīvum. Cadēbam in aquam etiam, sed subitō surrexī ē somnio in lectō meō!