Rozdział 1

- To dziwne... On wogóle nie jest w moim typie, mój ideał urody jest zupełnie od niego odległy. Ale coś mnie w nim tak intryguje, że nie mogę przestać o nim myśleć. Pociąga mnie jak nikt nigdy dotąd. Nie wiem co się ze mną stało.
- A ja wiem. Dorosłaś. Pokochałaś prawdziwie. Nie jego ciało, a jego duszę..

- Pierwszy raz mówisz tak o jakimś facecie.
- No..
- Tylko się nie zakochuj!
- Za późno.

-Po co jest miłość?
-Aby zabijać.
-Czemu zabijać?
-No tylko spójrz ile dziewczyn się pozabijało przez chorą miłość.
-Ale dlaczego?
-Bo kochały, ale źle chłopców rozumiały, a oni potem mieli je na sumieniu.
-To miłość jest aż tak zła?
-Tak .

- Spójrz na mnie!
-Nie potrafię!
-Dlaczego?
-Bo Cię kocham. Tak bardzo. Za mocno.
-...To dlatego nie chcesz spojrzeć?
-Tak. Bo boję się że pęknie mi serce, dlatego że Ty nie kochasz mnie .

-A jeśli pewnego dnia będę musiał odejść? - spytał Krzyś ściskając Misiowi łapkę- Co wtedy?
-Nic wielkiego - zapewnił go Puchatek - posiedzę tu sobie i na Ciebie poczekam. Kiedy się kogoś kocha to ten ktoś nigdy nie znika tylko siedzi gdzieś i czeka na Ciebie..