Einde

Op het bureau bleek dat de twee mannen van buiten al gearresteerd waren. Drie agenten gingen naar het bos en wisten daar dankzij de aanwijzingen van Sascha de schuilplaats te vinden, waar de twee door Mark overmeesterde mannen nog steeds vastgebonden zaten. Ook zij werden gearresteerd en meegenomen naar het bureau. Daar werd slechts één vraag belangrijk: waar was Celine? Alle zes de mannen weigerden te praten. Mark werd steeds wanhopiger. Hij wilde weten waar zijn zus was!

"Dat begrijp ik, maar als die mannen niks zeggen, kunnen wij niks doen!" zei agent Zwervers, die rustig probeerde te blijven onder Marks boze uitvallen.

"Zijn er in die schuilplaats geen aanwijzingen?" probeerde Sascha.

"Die schuilplaats wordt nu onderzocht, als er nieuws is, laten we dat weten," beloofde de agent. "Tot die tijd lijkt het me verstandig dat jullie ergens gaan rusten. Katies ouders komen ook zo. Is jullie camper in de buurt?"

"Ik ga nergens heen zonder mijn zus," merkte Mark kwaad op.

Omdat Mark weigerde weg te gaan, waren de andere drie ook gedwongen op het politiebureau te blijven wachten. Katie viel in slaap met haar hoofd op Sammy's schoot, die voor het eerst een beetje uit Marks buurt bleef. Nu hij zo kwaad was, was hij ontzettend onvoorspelbaar en Sammy had geen zin in een uitbarsting! Sascha rustte haar hoofd op Ricks schouder. Hij sloeg een arm om haar heen en trok haar dicht tegen zich aan.

"Ach, meneer en mevrouw McReins!" klonk de stem van agent Zwervers opeens. "En wie is dit?"

De agent stond met Katies ouders net buiten Sascha's beeld, dus kon ze niet zien met wie hij praatte. Ze kon echter wel verstaan wat er gezegd werd. Een vrouwenstem, waarschijnlijk Katies moeder, vertelde: "Dit meisje kwam naar ons huis om te zeggen dat ze wist waar onze dochter was. We zijn er heen gegaan nadat we de plaatselijke politie gewaarschuwd hadden, want die wilden niet in actie komen. We hebben uren voor niks op het politiebureau gezeten!"

"In ieder geval," onderbrak een mannenstem, waarschijnlijk die van Katies vader, de vrouw, "kwamen we bij dat houten huisje aan, maar daar was allemaal politie. Zij vertelden dat Katie hier was."

"Inderdaad," klonk de stem van agent Zwervers. "Komt u maar mee. Dat meisje ook."

Sascha keek Rick aan. Dat zou toch niet…

"Celine!"

Dolgelukkig viel Mark zijn zus om de hals. Die reageerde op de voor haar normale manier: ze duwde hem achteruit en schudde haar hoofd. "Niet zo emotioneel, babybroer!"

"Ik dacht dat ik je dat nooit meer zou horen zeggen," zuchtte Mark hoofdschuddend. "Ik ben zo blij dat je terug bent! Wat is er allemaal gebeurd?"

"Katie!" riep mevrouw McReins uit. Het veertienjarige meisje schrok wakker van de blije stem van haar moeder. Ze wreef de slaap uit haar ogen en keek op. Slaperig zei ze: "Oh, hé, mam, ik ben gevonden. Hoi, pap."

Sammy, Sascha en Rick moesten lachen om Katies rustige reactie terwijl haar ouders helemaal door het dolle waren. Ze hadden eindelijk hun dochter terug! Ze knuffelden hun dochter tot ze smeekte losgelaten te worden. Zuchtend liet ze alle emoties van vooral haar moeder over zich heen komen. Ondertussen stond Celine er rustig naast. Mark bleef naar haar kijken, alsof hij nog steeds niet kon geloven dat ze terug was. Pas nu besefte Sascha goed dat Mark ondanks alles toch heel veel om zijn zus gaf. Wist Celine dat en had ze daarom die boodschap achtergelaten? Wat wist ze eigenlijk precies? Sascha wilde dolgraag al haar vragen stellen aan Celine, maar aangezien haar studiegenote op mysterieuze wijze bij Katies ouders terecht was gekomen, wilde de politie eerst met haar praten. Dat betekende dat Mark, Sammy, Sascha en Rick nog langer moesten blijven. Ze namen afscheid van Katie en haar ouders, nadat Katie aan Sammy haar e-mailadres gevraagd had om contact te houden, en namen weer plaats in de wachtruimte. Mark ijsbeerde zenuwachtig heen en weer, Sammy viel in slaap. Uit alle macht probeerde Sascha wakker te blijven, maar al na tien minuten moest ze de strijd opgeven en viel ze in slaap met haar hoofd op Ricks schouder. Ook hij kon zijn ogen niet langer ophouden. Mark bleef ijsberen en leek totaal niet moe.

Na twee uur kwam agent Zwervers terug met Celine. Mark vloog op haar af.

"Jullie mogen gaan," zei de agent. "Waar is jullie camper?"

Zo goed mogelijk legde Mark het uit. Agent Zwervers zorgde voor een officiële brief waarin stond dat de camper daar nog een paar uur mocht blijven staan. De parkeerplaats was immers geen echte kampeerplaats, maar de agent begreep dat het groepje op dit tijdstip niet meer wilde gaan rijden. Mark pakte de brief aan, maakte de anderen wakker en begon naar de camper te lopen. Onderweg probeerde hij Celine uit te horen over alles wat er gebeurd was, maar Celine weigerde.

"Dat komt morgen wel," zei ze. Hoewel Sascha ontzettend nieuwsgierig was, was ze ook moe en accepteerde ze het uitstel van de verklaring.

Eenmaal terug in de camper nam niemand de moeite nog uitgebreid tanden te poetsen en pyjama's op te zoeken. Mark hielp Sammy op het bovenbed te komen, omdat de zeventienjarige door de slaap nog nauwelijks kracht had. Nu was Sascha blij dat zij en Rick allebei het onderste bed van het stapelbed hadden. Ze kroop in Ricks bed, ging tegen hem aan liggen en viel prompt in slaap. Ze merkte niet eens meer dat hij zijn armen om haar heen sloeg en ook in slaap viel.

Een paar uur later werd het groepje wakker gemaakt door een agent. Mark liet de brief van agent Zwervers zien, waarop de agent geen boete gaf, maar hen wel vroeg zo snel mogelijk te vertrekken. Niemand had echter zin om te gaan reizen. Toch smeerde Mark een paar boterhammen en kroop hij vervolgens achter het stuur.

"Maar zodra we onze nieuwe kampeerplaats gevonden hebben," waarschuwde hij, "wil ik alles horen, Celine, begrepen?"

Voor het eerst knikte Celine zonder te protesteren.

Na ruim twee uur gereden te hebben, stuurde Mark de camper naar de ingang van een camping. Sascha keek om. Tijdens de rit had ze heerlijk liggen doezelen in Ricks armen, maar nu wilde ze eindelijk Celines verhaal horen! Nadat Mark alles geregeld had en de camper op hun plaats geparkeerd had, draaide hij zich om naar zijn zus. "Vertel."

De eenentwintigjarige had tijdens de rit op haar bed gelegen, zogenaamd druk bezig met een puzzel. Sammy, die naast Mark voorin gezeten had, had echter gezien dat Celine alleen naar het plafond gestaard had.

"Oké, oké," gaf Celine zuchtend toe. "Kom zitten, dan vertel ik alles."

Iedereen nam plaats op de bankjes rondom de tafel. Na een paar keer diep adem gehaald te hebben, begon Celine te vertellen: "Kunnen jullie je nog onze tweede vakantiedag herinneren? Rick en Sascha bleven achter bij de camper, terwijl Mark, Sammy en ik gingen zwemmen. Nou ja, zoals gewoonlijk konden die twee daar niet van elkaar afblijven en dat werd ik zat. Uiteindelijk ben ik het water uitgegaan en gaan liggen zonnen. Ik hoorde echter allemaal gekraak in het bos. Niets bijzonders, dacht ik, maar na een tijdje vond ik het verdacht worden. Die tweede dag was dezelfde dag dat we die voetstappen gezien hebben, dus vandaar dat ik het verdacht vond. Ik probeerde te zien of er iemand in het bos was. Na lang kijken zag ik iets…"

Celine kneep haar ogen samen. Zag ze dat nu goed? Zat daar echt iemand… met een verrekijker naar haar broer en diens vriendin te kijken? Ze ging overeind zitten. De man hield zijn verrekijker op het meer gericht. Zo snel en geluidloos mogelijk sloop Celine het bos in op haar slippers. Ze vermeed droge takken en liep met een grote boog om de man heen tot ze achter hem stond. Voor hij het in de gaten had, had ze hem tegen de grond aangeduwd, geholpen door het verrassingselement. Bovendien was Mark niet de enige in de familie die sterk was. Ze hield de man stevig tegen de grond geduwd met één hand en hield in haar andere hand haar mobieltje vast. "Moet ik de politie bellen of ga je me uitleggen waarom je ons bespioneert?"

"Rot op!" brulde de man woest. Hij probeerde zich los te worstelen, maar Celine leunde met al haar gewicht op hem. Uiteindelijk gaf hij de strijd op. "Wat wil je?"

"Weten wat je hier doet. We hebben de voetsporen bij onze camper gezien, waarom houden jullie ons in de gaten?"

"Jullie moeten opdonderen met jullie camper! Dit is ons terrein!"

"Waar staat dat?"

De man probeerde intussen snel weer los te komen, maar Celine hield hem tegen, hoewel het haar nu moeite begon te kosten. Ze schakelde over op een ander plan en zei: "Als je nu weg rent, bel ik de politie en die kammen vervolgens het hele bos uit. Ik weet niet wat jullie verborgen houden, maar de politie vindt het wel. En als je mij iets aandoet, ga ik gillen. Mijn broer zal me horen en de politie bellen als hij me niet kan vinden. Wat wil je? De politie… of vertellen waarom wij weg moeten?"

"Gaat je niks aan!"

"Oké, als je het zo wilt…" Celine drukte alvast op de één van haar telefoon. De man keek ongerust om. Afwachtend keek Celine de man aan. Hij leek nog steeds niet te willen praten. Celine drukte opnieuw op de één. Nu werd de man zenuwachtig. Hij ging overeind zitten en hield zijn handen omhoog. "Oké, jij je zin! Maar als je je mond open trekt, vermoord ik je!"

"Als ik niet terug kom, wordt mijn broer ongerust en belt hij de politie. Je kunt me niks maken!" zei Celine dapper, al voelde ze een kriebel van angst in haar buik. Wat bezielde haar? Waarom was ze ooit het bos in gelopen? Nu kon ze niet meer terug! Alleen zolang ze bleef bluffen, zou ze hier heelhuids uit kunnen komen. Ze moest volhouden! Strak keek ze de man aan, die zuchtte. "Fijn dan. Kom maar mee."

Hij ging haar voor verder het bos in. Celine hield haar mobiele telefoon goed zichtbaar in haar hand, haar duim op de twee. Als er ook maar iets zou gebeuren, zou ze bellen. Zelfs al zou ze niet meer kunnen praten, dan zou de politie vast wel op kunnen sporen waar hij mobieltje was. Al wilde ze daar liever niet aan denken…

De man bracht haar naar een houten hut. "Hier is het. Dit is onze schuilplaats en jullie verpesten alles!"

"Waarom dan?"

"Omdat jullie camper op onze schilderijen staat!" viel de man uit. Een tweede man kwam naar buiten, met getrokken pistool. Een derde en vierde man volgden, allebei met een pistool. Achter het viertal verscheen de vijfde man met een geweer. Nummer zes kwam vanuit het bos aangelopen met een… Celine knipperde verbaasd met haar ogen. Liep er nu echt een beer achter die man aan? Ze probeerde achteruit te lopen, maar de eerste man greep haar vast. Celine trok zich woest los en wist een paar passen opzij te komen. Nu zag ze dat het geen echte beer was. Opgelucht herademde ze.

"Waarom heb je haar meegenomen?" riep de man met het geweer tegen de eerste man. "Eén gevangene is meer dan genoeg!"

Ondanks het geweer en de pistolen begon Celine razendsnel na te denken. De camper stond op hun schilderijen… Eén gevangene… Ineens begreep Celine het. Ze had de afgelopen tijd het nieuws gevolgd en wist alles over Katies verdwijning en de verdwenen schilderijen. Dus daar hielden de mannen zich mee bezig! Ze hadden Katie ontvoerd en de schilderijen gestolen! Celine was plotseling over haar angst heen. Wat er ook gebeurde, zij moest zorgen dat Katie terug kwam bij haar ouders en dat de schilderijen boven water zou komen. Maar hoe? Ze wist maar één manier: bluffen.

"Oké, mannen, luister," zei ze. "Jullie kunnen me niks doen. Ik weet nu waar jullie schuilplaats is en waarom jullie ons weg willen hebben: ik kan dus zo de politie bellen. Als jullie me neer schieten, zal mijn broer me komen zoeken en uiteindelijk vinden ze dan deze schuilplaats toch wel. Misschien dat jullie allang gevlucht zijn, maar zolang de camper op die schilderijen staat, kunnen jullie die niet meenemen. Wat doen jullie dan? Die schilderijen willen jullie toch wel hebben…"

"Oh, we hebben kogels genoeg!" zei de man met het geweer. "Ons maakt het niet uit of we nu één iemand vermoorden of een hele groep…"

"Dat wordt steeds riskanter. Al onze ouders weten waar we staan met onze camper. Bovendien belt mijn vriendin dagelijks naar huis. Als ze niet belt, zullen haar ouders ongerust worden en de politie naar de kampeerplek sturen. En vroeg of laat ontdekken die toch wel wat er hier gaande is," zei Celine. Ze wist niet waar ze het allemaal vandaan haalde, maar ze wilde gewoon vechten voor Katie! Op de foto's die Celine gezien had, leek het veertienjarige meisje op haar oude beste vriendinnetje. Het meisje was vlak na haar veertiende verjaardag verhuisd en had nooit meer iets van zich laten horen. Celine was er verschrikkelijk overstuur van geweest, want ze waren al beste vriendinnen geweest sinds de kleuterschool. Pas later was ze erachter gekomen dat het meisje ernstig ziek was geworden en op zestienjarige leeftijd was overleden. Celine wilde dat Katie haar zestiende verjaardag mee zou kunnen maken. Ze moest iets kunnen doen!

"Fijn dan!" snauwde de man met het geweer. "Wat wil je?"

"Jullie hebben nieuw losgeld geëist, hè? En ik neem aan dat jullie die schilderijen willen verkopen… Ik wil tien procent," zei Celine.

"Ik zal je…" begon de man, maar Celine hield haar mobieltje omhoog. Grommend draaide de man zich om. De man uit het bos keek Celine aan en draaide zich om naar zijn collega's. De zes mannen overlegden even, waarna de eerste man zei: "Goed dan, we hebben een deal. Jij houdt je mond, wij regelen het losgeld en jij zorgt dat je vriendjes weggaan met hun camper."

"Oh, nee!" zei Celine. "Zolang wij daar staan, weet ik zeker dat jullie er niet vandoor gaan. Eerst het geld, dan pas vertrekken wij."

"Als jij je mond opentrekt…" siste de man met het geweer gevaarlijk.

"Ik hou m'n mond wel. Regel wat je moet regelen en zorg dat ik m'n geld krijg," zei Celine. Ze wist echt niet hoe ze dit durfde. Ze wist alleen dat ze meer tijd nodig had om iets te regelen voor Katies bevrijding. Alleen op deze manier zou dat kunnen.

"Nou ja, ze lieten me uiteindelijk gaan. Ik ben teruggegaan naar het meer, jullie hadden niet eens in de gaten dat ik weggeweest was!" zei Celine met een knikje naar Sammy en Mark. Ze ging door: "Sinds die eerste ontmoeting ben ik telkens teruggegaan naar die schuilplaats om te kijken of ik Katie kon bevrijden. Zolang die mannen daar rond liepen, kon dat natuurlijk niet, dus wachtte ik tot de laatste dag van het losgeldtermijn. Ik vermoedde al dat de mannen me intussen meer dan zat waren, dus ik wachtte de avond ervoor tot jullie allemaal sliepen en heb toen mijn spullen ingepakt in de hoop dat jullie begrepen dat ik weggegaan was. Ook heb ik die briefjes met de sleutel achtergelaten om jullie te waarschuwen. Sorry als ik jullie bang gemaakt heb met dat bloed, maar als ik het gewoon geschreven hadden, waren jullie vast op me blijven wachten. Ik hoopte dat Sascha zou begrijpen hoe serieus ik het meende."

Verlegen glimlachte Sascha even. Celine ging door met haar verhaal: "Ik ging naar de schuilplaats, maar daar ging het mis. Zodra ik in het huisje was, namen ze me mee naar de keuken, waar ze me vastbonden op een stoel en mijn mobieltje afpakte. Ze hebben me daar net zolang vastgehouden tot jullie weg waren en ze de schilderijen op konden graven. Vervolgens heeft één van de mannen mij meegenomen in zijn auto. We zijn naar het dorp gegaan, waar hij zijn auto parkeerde en mij achterliet in een vuilniscontainer. Mijn handen waren nog vastgebonden, maar ik wist toch uit de container te komen. Ik ben zo snel mogelijk naar de autoweg gegaan en heb een auto aangehouden. De bestuurder heeft mijn handen losgemaakt en me naar de woonplaats van Katies ouders gebracht. Gelukkig begreep hij dat ik op dat moment geen uitleg wilde geven."

Celine stopte even om diep adem te halen. Hoewel ze het nooit toe zou geven, had alles heel veel indruk op haar gemaakt! Ze begon weer te praten: "Dankzij alle nieuwsberichten wist ik ongeveer waar Katies ouders woonden. Bovendien wist iedereen in dat dorp hen te vinden. Ik ben naar ze toegegaan en heb ze verteld dat ik wist waar Katie was. We zijn samen naar de politie gegaan, maar die wilden mijn beweringen eerst onderzoeken. Uiteindelijk kregen Katies ouders er genoeg van en zijn we samen naar het huisje gegaan. Toen we daar aankwamen, was de politie er al en was Katie weg. Vervolgens zijn we naar het politiebureau gegaan, waar we Katie en jullie vonden," beëindigde Celine haar verhaal. Het bleef stil in de camper, iedereen was onder de indruk van het verhaal.

"Ik kan het gewoon niet geloven," zei Mark zachtjes. "Hoe durfde je zoiets?"

"Niet! Maar ik moest het gewoon doen… voor Katie," reageerde Celine, net zo zachtjes.

"Ik zou dat echt nooit gedurfd hebben!" griezelde Sammy, waarop Celine heel voorspelbaar reageerde met: "Nee, natuurlijk niet! Goh, wat een verrassing!"

Nu schoten ze allemaal in de lach. Mark omhelsde zijn zus even, die hem weer weg duwde. "Kom op, hè, babybroertje, niet emotioneel worden! Ik leef nog, Katie is weer veilig bij haar ouders, alleen heb ik geen idee waar de schilderijen gebleven zijn. Maar die zal de politie vast nog wel eens vinden. Nu wil ik in ieder geval gewoon vakantie houden!"

"Alles is gelukkig goed afgelopen," vond Sascha. "Precies wat je zegt, Celine: Katie is terug bij haar ouders, dat is het belangrijkste."

"Sas, nu je toch begint te praten, moet ik wat zeggen," zei Celine. "Ik moet je mijn excuus aanbieden. Ik heb een paar ontzettend gemene dingen tegen je gezegd die ik nooit had moeten zeggen en die ik ook niet meende. Het kwam gewoon door al dat gedoe! Ik was ergens toch wel bang, maar ik wilde voor Katie door blijven gaan en ik wilde niet dat jullie iets overkwam. Daarom was ik zo chagrijnig en heb ik die dingen tegen je gezegd. Terwijl jij nog gelijk had ook… ik was jaloers. Nou ja, je weet wel waarom. Maar dat is nu wel over. Laten we het er niet meer over hebben, oké?"

"Oké," glimlachte Sascha. "Excuus aanvaard."

Ze wist heel goed wat Celine bedoelde: ze was inderdaad jaloers geweest dat Rick meer aandacht aan Sascha besteedde dan aan haar! De rest hoefde dat echter niet te weten, zeker Rick niet! Dat was toch iets wat Celine voor zichzelf wilde houden, ze schaamde zich een beetje voor haar rare gedrag, hoewel ze het nu verklaard had.

"Nou, ik denk dat er nog maar één ding op zit," vond Mark.

"En dat is?" informeerde Sammy.

"Rustig vakantie houden!" grijnsde Mark. "Wie gaat er mee zwemmen?"

Alleen Sammy wilde. Het tweetal haalde hun zwemspullen en vertrok. Celine haalde haar hangmat tevoorschijn en Sascha en Rick besloten samen een rondje over de camping te lopen. Onderweg praatten ze niet veel, ze dachten allebei nog aan wat Celine verteld had en wat er gisteravond allemaal gebeurd. Af en toe leek het allemaal zo onwerkelijk. Hadden ze er echt voor gezorgd dat zes ontvoerders en dieven opgepakt waren door de politie? Waren zij echt degenen geweest die Katie bevrijd hadden? Sascha moest denken aan haar boeken. Nu was het net alsof één van die boeken werkelijkheid was geworden! Ze zei het tegen Rick, die glimlachte. Hij was het met haar eens: meestal gebeurden dat soort dingen alleen in boeken.

"Toch ben ik ergens ook wel blij dat het gebeurd is," bekende hij eerlijk. "Anders waren wij nooit… Nou ja, je weet wel."

Sascha grinnikte even. Ze wist heel goed wat hij bedoelde! Glimlachend sloeg ze haar armen om hem heen om hem een zoen te geven. Waren ze nu eigenlijk niet verplicht om een kaartje naar de gevangenis te sturen met een bedankje? Want zonder die mannen zou er nooit iets tussen hen gebeurd zijn! Dan zouden ze nog steeds gewoon bevriend zijn, allebei smoorverliefd, maar zonder het toe te durven geven. Sascha stelde het voor. Grijnzend trok Rick haar naar zich toe. "Eigenlijk wel, ja! Maar ik denk alleen niet dat ze er erg blij mee zullen zijn…"

"Ik ook niet!" lachte Sascha. Hand in hand liep ze met hem verder over de camping. Ze passeerden het zwembad, zwaaiden naar Mark en Sammy en liepen naar het campingwinkeltje om een krant te bekijken. Op de voorpagina stond een grote foto van Katie met daarboven de tekst: 'Katie heelhuids terug bij ouders'. Ze lazen het artikel door wat eronder stond: in het kort schreef de journalist wat er de afgelopen tijd gebeurd was en hoe de politie Katie terug had kunnen brengen naar haar ouders. In het artikel stond dat de politie hulp had gehad van een groepje kampeerders, maar het vijftal werd niet bij naam genoemd. Daar was Sascha blij om. Ze had anders niet geweten wat ze thuis had moeten zeggen! Rick had precies hetzelfde gevoel.

"Als mijn vader wist wat we gisteravond gedaan hadden, zou hij me tot mijn eenentwintigste verjaardag opsluiten!" zei hij. "En m'n zusje zou ook tekeer gaan dat ik zoiets heb meegemaakt, terwijl zij thuis moest blijven deze vakantie."

"De kans bestaat dat ze er ooit achterkomen," hielp Sascha hem herinneren.

"Hoe dan? Als wij niks zeggen…"

"Sammy heeft Katie haar e-mailadres gegeven. Volgens mij wil ze contact met ons houden. Misschien dat we haar mailtjes geheim kunnen houden, maar het gaat een keer mis," voorspelde Sascha.

"Hmm…" Rick dacht even na. Uiteindelijk haalde hij zijn schouders op. "Nou ja, dan hebben we nog een week om na te denken over hoe we het gaan vertellen!"

Hij betaalde de krant, zodat ze het artikel ook aan de anderen konden laten lezen. Ondertussen keek Sascha rond in het winkeltje. Haar blik viel op de kleine speelgoedafdeling. Rick had zijn voetbal nooit meer teruggevonden… Grijnzend pakte ze een voetbal uit het rek en rekende die af. Ze gooide de bal naar Rick toe. "Hier. Misschien kun je nu eens van me winnen…"

Ze ging er lachend vandoor. Rick haalde haar in en trok haar naar zich toe. "Wat zei je?"

Hij begon haar te kietelen tot ze om genade smeekte. Tevreden liet hij haar los. Rustig liepen ze terug naar de camper, waar Mark en Sammy ook net aankwamen. Het tweetal ging naar binnen om zich aan te kleden.

"Wat eten we vanavond?" informeerde Celine.

"Wie kookt er?" wilde Sammy weten.

"Ik niet, hoor!" zei Mark. "Ik moet nog bijkomen van gisteravond…"

"Ah, joh, stel je niet zo aan, babybroer!" riep Celine uit. Binnen een paar tellen waren broer en zus verwikkeld in een hevige discussie. Sammy keek Sascha en Rick lachend aan. "Ik geloof dat alles weer is zoals het was…"

"Mooi zo!" grinnikte Sascha. "Kom op, Rick, wij koken wel."

Samen gingen ze de camper in waar ze begonnen aan het avondeten. Ondertussen gingen Celine en Mark door met hun discussie. Sammy installeerde zich in Celines hangmat om te genieten van het namiddagzonnetje. Ze had helemaal gelijk gehad: alles was weer zoals het was. Mark en Celine die regelmatig een flinke discussie hadden, maar verder was het rustig. Precies zoals ze alle vijf hun vakantie wilden houden.