Ontwenningsverschijnselen: Nu het over is

Je bent niet hier, je bent weg. Want opeens was het eigenlijk voorbij. Gevoelens veranderen, tijd gaat eroverheen. En het slaat in als een bom. Tranen en verdriet. Een leegte in het hart, en een eenzaamheid die over je neerdaalt als regendruppels. Nee, het voelt niet fijn.

Ik heb een doos, met mijn herinneringen aan jou erin. Een album met foto's van ons. Een bewijs dat jij en ik, een ons, wel degelijk hebben bestaan in deze grote wereld. En het was goed en we pasten bij elkaar. Een doos vol herinneringen aan jou, waar ik later met een warm hart op terug zal kijken. Een eerste liefde, haast volmaakt, en zeker ook om zonder spijt op terug te kijken.

En wat ik hoop, is dat je mij niet uit je hart weert. Dat het niet gebeurt dat ik van buitenaf naar binnen moet kijken. Ik heb je graag. Dan niet als vriendje maar als vriend. Jij, die mijn hart in handen heeft gehouden. Jij, die mij in alles kent, van elke centimeter op m'n lichaam tot de dieptes van mijn ziel. Jij kent mij en daarom wil ik je niet kwijt. Een veiligheidsnet die me opvangt als ik val. Laat mij blijven in jouw hart, net zoals jij altijd in de mijne zal blijven.

Het voelt veel langer dan 9 maanden, ergens voelt het als jaren aan. Want we hebben ook jaren in elkaars gezelschap doorgebracht. Van klasgenoot tot vriend tot vriendje tot vriend en ex weer. Nee, het is niet 9 maanden alleen waar ik overheen ga komen, het is zoveel meer dan dat. En het heeft tijd nodig, dat weet ik. Niet altijd makkelijk, maar aan het einde van deze tunnel is er licht. En dat licht komt vanzelf weer.

Oude dromen van een paar simpele weken geleden, weg, vervaagd in de regen van deze augustus, net als jij: je bent niet meer hier, je bent weg. De zon van juli is allang verdwenen en september nadert. Een nieuwe indruk, een nieuw begin. Het verleden schoongewassen door de regen van deze maand. En ik laat je los, ik kan en mag niks eisen van je en we gaan daarna verder als vrienden. Moeilijk als het soms is, de vriendschap komt met alle gemak aanwaaien. En het gevoel van vertrouwen is nog altijd daar. Ik ben bang momenteel, ik weet niet wat ik nog kan zeggen en wat precies mag, maar ik zal het uitvinden en op een gegeven moment zal het makkelijker gaan. Dat is wat ik hoop en wat ik wil.

Het is het einde van de zomer: en nu, is het over voor jou en mij. Wij zijn geschiedenis, het verleden en ik heb ontwenningsverschijnselen, want nooit meer zal ik je zo nog in mijn armen houden. Het is nu eindelijk voorbij en mijn dromen van ons zullen vervagen met de wind. Het is voorbij, je bent niet hier, je bent weg, en ik mis je, maar ik laat je gaan.