"Mike!" Mike draaide zich om en zag de liefde van zijn leven, Pauline, op hem aflopen. Hij was op school.
Ze had een zwarte, korte paardenstaart en had ongeveer Mikes lengte, al was Mike ietsje langer. Hij was gek op haar, hij was zo gek op haar als maar mogelijk was. Mike had zelf kort, zwart haar.
"We moeten praten." Mike keek naar haar in verwarring, maar besloot haar maar te volgen. Blijkbaar wilde ze met hem praten terwijl ze alleen waren, waar Mike geen problemen mee had.


"WAT?" Pauline schudde haar hoofd en Mike zag dat er tranen opwelden in haar ooghoeken. Hij keek naar haar in pure verwarring, het hoe en waarom niet begrijpend, waarom ze net zei wat ze net zei.
"Wie?" Hij vroeg – nee, schreeuwde – de vraag terwijl tranen van woede, verdriet en frustratie ook in zijn ooghoeken zichzelf lieten zien.

Natuurlijk, vroeg of laat zou het zijn gebeurd. Niets duurt eeuwig en liefde op de middelbare school al helemaal niet. Afgezien van een paar uitzonderingen.
Maar Mike had altijd gedacht dat hij een uitzondering was. Hij en Pauline zouden een uitzondering moeten zijn met een eeuwigdurende liefde. Hij dacht van wel.
Maar hij zat ernaast.
Niets duurt eeuwig. Die gedachte passeerde zijn gedachten terwijl Pauline zijn vraag beantwoordde.
Pauline was vreemdgegaan en was verliefd geworden op die persoon.
In tranen gaf hij antwoord.
"Het is uit." Hij rende weg, in tranen.

Hij voelde zich alsof zijn leven was ingestort, vergelijkbaar met een gebouw dat werd vernietigd door een aardbeving.


Niets duurt eeuwig.
Die gedachte domineerde zijn volgende dagen. Hij was gek op haar, hij begreep maar niet waarom ze gestopt was met hetzelfde voelen. Waarom? Wat had hij fout gedaan? Waarom was die persoon beter dan hem, in welk opzicht?

Een goeie vriendin van hem, Sabrina, bewees haarzelf als een echte vriendin door hem te helpen met over haar heen te komen. Hij vertelde haar over waarom hij niet begreep waarom het voorbij was, waar ze allebei doorheen zijn gegaan.
Ja, ze waren goeie vrienden, al waren ze van het andere geslacht.

Veel mensen vonden dat raar en pestten hem ermee voordat hij verkering met Pauline kreeg – en nu, weer, werd hij ermee gepest.
Sabrina was een geduldig meisje en luisterde naar hem.
Ze had kort, blond haar dat tot haar schouders kwam en was een kop groter dan Mike, maar Pauline was belangrijker.
Ze was de liefde van zijn leven, hij leefde alleen voor haar – nee, niet meer. Dat was verleden tijd. Het kostte Mike moeite om over haar heen te komen.
Het duurde lang, veel te lang.
En, die bekende drie woorden bleven hem plagen, alsof ze hem wilden waarschuwen. Wilden waarschuwen dat het geen zin had om nog eens iets te proberen met iemand anders.
Niets duurt eeuwig.

Dus, waarom zou hij het nog proberen? Er was niemand daar, alleen Pauline, Pauline, Pauline en niemand anders.
Hij werd zelfs paranoïde tegen Sabrina, uiteindelijk. Want hij wist, hij wist dat ook hun vriendschap niet eeuwig zou duren. Noch zou haar geduld en vroeg of laat zou ze genoeg van hem krijgen.
Niets duurt eeuwig.

Nee, inderdaad niet. De aarde zou vroeg of laat opgeslokt worden door de zon. De zon zou uiteindelijk uitdoven.
Mensen en dieren sterven, ook zij duren niet eeuwig.
Zelfs het universum zou niet eeuwig duren. Vroeg of laat zou het krimpen en een nieuwe Oerknal vormen.

En hij ook niet. Er hoefde maar één spier ermee op te houden, zijn hart, en hij zou sterven. Hij duurde ook niet eeuwig.
Niets duurt eeuwig.

En toch had hij gehoopt dat hij en Pauline een uitzondering waren. Hij begreep het niet. Waarom moesten ze uit elkaar? Waarom moest ze vreemdgaan?


Twee weken nadat Pauline het uitmaakte ging Mike naar het lokaal Engels om aan haar en Sabrina te denken. Gedurende de volgende dagen gebeurde het verwachtte niet. Sabrina bleef geduldig en luisterde altijd graag, zelfs al was het de vijfde keer dat ze het verhaal had gehoord.
Ze bleef zijn vriend.
Of wilde hij meer?
Nee. Niets duurt eeuwig. DENK er niet eens aan om iets met Sabrina te beginnen.
Maar, alsnog…
NEE! Zijn gedachten waarschuwden hem. Er was niemand anders, niemand behalve Pauline. Zij was zijn prinses, zijn koningin, zijn… alles. Pauline. Niet Sabrina. Nee, niet eens Pauline. Ze was vreemdgegaan.
En je denkt dat een tweede keer hetzelfde zou gebeuren?
Zo zei een tweede gedeelte van zijn brein. Geweldig. Hij was in conflict met zichzelf.
Nee. Maar niets duurt eeuwig. Hij hoopte dat het conflict voorbij was, maar een gedeelte van hem was nog steeds oneens met hem.

Waarom zou het? Wauw, hij was beter met argumenten dan hij dacht. Sommige dingen, sommige in ieder geval, zijn het waard je hart voor te breken. Zou hij een relatie met Sabrina willen?

Misschien… misschien wel.
Maar hoe zou hij moeten beginnen?
Uiteindelijk wist Mike het. Het was twee weken voor Valentijnsdag en Mike had een plannetje gesmeed…


Het was Valentijnsdag.
"Hey, krijg je nog rozen vandaag?" Één van de pestkoppen, Carl, was Sabrina aan het pesten over het feit dat ze het zo goed kon vinden met Mike.
Carl was lang, had een lang gezicht en droeg een bril. Hij had altijd zo'n arrogante glimlach op zijn gezicht, eentje die de wereld vertelde "Hey. Ik ben goed." Mike mocht Carl niet echt.
Maar hij heeft wel gelijk. Vandaag gaat Sabrina een roos krijgen.
"Ik heb natuurkunde nooit leuk gevonden, jij?" Sabrina wekte hem uit zijn dagdromen en hij antwoordde iets over dat hij het ook niet echt leuk vond. Carl was verdwenen.
"Joh, het is de enige dag dat ze ons pesten."
Wauw. Je kan mijn gedachten echt raden, Sabrina. Kom op Mike, probeer boos te blijven lijken… ze mag je plan niet doorzien.

"En de volgende Valentijnsdag, en die daarna, en die dáárna…" Antwoordde hij, nog steeds proberend boos te klinken. Hij was eigenlijk vrolijk en vol spanning over hoe het allemaal zou gaan lopen, maar Sabrina mocht dat niet weten.
Ze antwoordde door hem te vertellen dat het tenminste maar eens per jaar was.

Eindelijk kwamen ze aan bij natuurkunde.
Daar probeerde hij ontzettend hard om zijn aura van boosheid te behouden, wat hem aardig lukte. Toen Sabrina eindelijk de roos kreeg probeerde Mike iedereen te negeren die hem pestte, vrezend dat hij zichzelf zou verraden als hij zijn mond open zou doen, dus hield hij die dicht.
Hij voelde zijn hart een slag overslaan toen hij haar de kaart zag lezen.

"Wat staat erop?" Vroeg hij nieuwsgierig. Zodra die woorden zijn mond uit rolden was hij boos op zichzelf dat hij het had gevraagd en dat hij zijn aura van boosheid had gebroken, maar Sabrina leek het niet gemerkt te hebben.
"Gaat je niks aan." Antwoordde ze met een glimlach die haar spanning verraadde. Blijkbaar was Mike beter in zijn gevoelens verbergen dan Sabrina.
Mike haalde zijn schouders op, proberend om eruit te zien alsof het hem niks kon schelen.

Natuurlijk wist hij wat erop stond. Hij had de jongen die de rozen kwam afleveren gevraagd om dat op te schrijven. Er stond op "Ontmoet me vóór het lokaal Engels één uur nadat de laatste bel gaat"
Het zou behoorlijk moeilijk worden om zich te verbergen voor Sabrina, want hij zou natuurlijk in de buurt van school moeten blijven. Maar hij was van plan om buiten de school te gaan en daar te wachten op de klok om te zeggen dat het vijf minuten vóór tijd zou zijn.


Hij deed precies zoals gepland, hij liep de school uit en ging naar een winkeltje in de buurt. Hij kende Sabrina en wist dat ze niet hetzelfde zou doen.
Maar, terwijl hij dat deed, kwam Pauline zijn hoofd weer binnen. En die driewoordige gedachte die hij zo lang van zich af wist te houden.
Niets duurt eeuwig.

Alsof het een waarschuwing was, alsof het hem vertelde dat hij niet moest proberen wat hij had gepland.
Hij wilde Sabrina. Het zou nu of nooit worden.
Zelfs al zou het niet eeuwig duren.

Naar Mikes mening ging de klok veel te traag. Gelukkig had hij een boek met zich meegebracht om in de tussentijd te lezen, maar nog steeds was het het langste uur van zijn leven, hij wou dat de tijd sneller ging. Hij wou dat hij een tijdmachine had die naar de toekomst zou springen.
Want, terwijl de klok de seconden wegtikte werd Mike banger en banger. Pauline kwam vaker in zijn hoofd terecht, net zoals de irritante niets-duurt-eeuwig gedachte. Net zo vaak negeerde hij die gedachte, er zeker van zijnde dat hij het aan zou kunnen.

Eindelijk was het vijf minuten vóór tijd. Mike deed zijn boek terug in zijn rugzak en rende terug naar school, hopende dat hij niet te laat zou zijn.
Dat was hij niet.
Hij was, tot zijn eigen opluchting, precies op tijd. Hij opende de deur en zag een door de wetten van het perspectief klein figuurtje die hij herkende als Sabrina. Toen dat figuurtje opstond realiseerde hij dat hij was opgemerkt.
Niets duurt eeuwig.

Hij negeerde de gedachte en begon te rennen, net zoals Sabrina. Ze kwamen dichter en dichter bij elkaar totdat ze elkaar uiteindelijk aanraakten. Mike wilde Sabrina vertellen hoeveel hij van haar hield, maar ze legde hem het zwijgen op door haar lippen op de zijne te drukken. Terwijl hun lippen elkaar raakten kwam de bekende gedachte opnieuw in zijn gedachten. Maar deze keer was hij langer.

Niets duurt eeuwig. En precies daarom is leven zo leuk.


Schrijversnoot: Ik hoop dat jullie 't leuk vonden! Als jullie meer Nederlandse verhalen willen lezen, dan raad ik jullie aan te reviewen, wie weet volgt er dan nog meer...