6.

Zodra het iets rustiger was in het restaurant glipte Amber stiekem weg naar het onderzoekscentrum van Ontdekkingsland om Richardson, Peters vader, op te zoeken. De oudere man was alles behalve een opa geweest voor Amber en haar zusjes, want hij kon absoluut niet met kinderen omgaan. Nu Amber en Kayra ouder waren, raakte hij een beetje aan hen gewend, maar hij wist nog steeds niet wat hij met Tink aan moest. Ze was nog te jong!

"Hallo, Richardson," begroette Amber de man.

"Oh, hallo, Amber," knikte de man. "Kan ik je ergens mee helpen?"

"Ik hoop het… Er waren vanochtend twee mannen in Fantasieland die Tink bang gemaakt hebben. Ik hoopte dat u er achter kon komen voor me wie het zijn…"

"Weet je hoe ze heten?" vroeg Richardson.

"Nee, maar ik weet wel hoe ze er uit zien… Kunt u daar iets mee?"

"Laten we kijken hoe ver we komen," besloot Richardson. "Vertel maar!"

Zo gedetailleerd mogelijk beschreef Amber de twee mannen voor hem. Het duurde even voor Richardson ze terug had gevonden in zijn systeem, waarin alle Dromers en bezoekers geregistreerd stonden.

"Dat is hem!" wees Amber. Ze herkende de man op het scherm aan zijn warrige bruine haar, zijn ongeschoren gezicht en zijn bijna zwarte ogen. Ze boog voorover om de informatie te lezen. Veel stond er niet, alleen dat hij een inwoner was van Grensland, kon omgaan met een geweer en iemand begeleidde. Degene die hij begeleidde, herkende Amber meteen als de tweede man.

"Bezoeker, werkeloos, probeert geld te verdienen met het verkopen van opgezette dieren," las ze hardop voor. "Wat zou hij van Tink willen?"

"Moet ik iets voor je uitprinten?" wilde Richardson weten.

"Graag… Dan kan ik eens even met Kayra gaan praten, die zal er wel meer van weten!"

Kayra wist natuurlijk nog niet wat Amber ontdekt had. Ze bracht het grootste gedeelte van haar dag door op het mijneiland en in het bos rondom de droomwereld om Simba te trainen. Gelukkig was het leeuwtje erg vriendelijk tegen Bram, die het beest ook wel aardig vond. Samen met Emily ging hij aan de slag om een tuigje te maken dat Simba in en uit de tunnel kon tillen, terwijl Kayra en Tink trainden met behulp van Lizzy en Fleur. Het leeuwtje ging al goed vooruit en kon anderhalf rondje door het bos lopen zonder op te geven.

"Hij lijkt wel groter dan gisteren!" vond Emily.

"Hij groeit!" merkte Tink op met een blik van 'Dat snap je toch wel?' Emily glimlachte. "Dat weet ik, Tink, maar ik heb het idee dat hij sneller groeit dan een normale leeuw. Al moet ik eerlijk toegeven dat ik geen idee heb hoe snel een normale leeuw groeit… In ieder geval lijkt hij veel groter dan gisteren! Misschien moeten we dat bijhouden op papier?"

"Ga jij maar een meetlint halen," was Kayra's reactie. Emily holde weg naar de winkel naast de ingang van Grensland en kwam terug met een lang meetlint, een blocnote en een setje pennen. Samen met Tink bekeek ze Simba. Ze schreef zijn gehele lengte op, hoe lang zijn poten waren en de omtrek van zijn hoofd. Toen ze de omtrek mat, ontdekte ze ook een paar kleine plukjes van wat zijn manen zouden worden.

"Misschien groeit hij inderdaad sneller dan andere leeuwen," was Kayra het met haar eens.

"Is dat een probleem?" aarzelde Emily.

"Hoezo?"

"Nou, als hij eerder volgroeid is, lijkt hij eerder volwassen, terwijl hij nog steeds een jong leeuwtje is. Hoe gaan de andere leeuwen daar op reageren?"

"Hmm… Geen idee!" bekende Kayra. "Maar goed, hij moet zich sowieso bewijzen, hoe groot en hoe oud hij ook is! Misschien zal hij zich alleen nog eerder moeten bewijzen dan we dachten. We kunnen moeilijk een volwassen leeuw blijven trainen alsof hij een welp is!"

"Namdi," zei Tink.

"Pardon?" reageerde Bram.

"Dat kunnen we vragen," knikte Kayra. "Hoe laat is het?"

"Half zes," antwoordde Emily.

"Dan moeten we opschieten, anders is Bram te laat terug! Kom op, Simba, je gaat terug naar je gangetje!"

Met tegenzin lieten ze de leeuw achter in zijn gang en haastten ze zich naar de jungle. Daar zochten ze Namdi op om hem op de hoogte te brengen van Simba's vorderingen. Hij knikte even.

"Emily's ontdekking verbaast me niet," zei hij. "Probeer hem zo veel mogelijk training te geven, zodat hij sterker en sneller wordt. We hebben niet veel tijd… Gevaar ligt op de loer!"

"Wat voor gevaar?" wilde Kayra weten.

"Mamela, Kayra," was Namdi's antwoord. "Soms komt het antwoord uit een onverwachte hoek."

Het bleef stil. Emily verbrak de stilte door te zeggen dat het vijf voor zes was.

"Bram moet terug!" schrok Kayra. "Bedankt, Namdi, we komen morgen weer terug!"

Ze zette het op een rennen met Bram en wist James nog net op tijd te bereiken.

"Jullie krijgen tien tellen om afscheid te nemen," zei die, zich omdraaiend. Gauw drukte Bram een kus op Kayra's lippen. "Ik ga je missen… Ik kom zo gauw mogelijk weer, maar ik moet ook leren voor mijn examens. Ik denk aan je, Kayra, altijd!"

"Ik ook aan jou," glimlachte Kayra. Ze gaf hem een zoen terug. "Tot gauw!"

"Tijd om!" merkte James op. "Kom op, Bram!"

Zuchtend keerde Kayra terug naar huis. Tink fluisterde haar in haar oor dat Emily naar Jacks schip was gegaan. Kayra knikte gauw. Ze knuffelde Arthur even voor ze het huisje in liep. Daar was haar moeder in de keuken bezig met het avondeten. Peter probeerde te helpen, maar hij liep meer in de weg dan dat hij echt hielp.

"Gaan jullie je handen wassen, meiden, we kunnen zo eten," zei Merel tegen haar dochters. Ze keek om bij het horen van de deur. Amber kwam het huisje in, minder verdrietig dan ze vanochtend was geweest.

"We kunnen zo eten," zei ze tegen haar oudste dochter.

"Oké. Kayra, kan ik jou even spreken onder vier ogen?" zei Amber. Kayra keek haar zus met opgetrokken wenkbrauwen aan.

"Nu, alsjeblieft!" drong Amber aan. Kayra maakte een geluid dat weinig vrolijk klonk. Toch sjokte ze achter haar zus aan naar boven. Daar gaf Amber haar de papieren die Richardson voor haar uitgeprint had.

"Wat moet ik daar mee?" wilde Kayra weten.

"Dit zijn die mannen die Tink lastig hebben gevallen. De één woont in Grensland, de ander is een bezoeker die geld wil verdienen met het opzetten van dieren. Denk je dat ze de olifanten kwaad willen doen?"

"Geen idee, ik weet niet wat die mannen van Tink wilden!" reageerde Kayra. Ze greep de papieren en maakte aanstalten terug naar beneden te gaan.

"Waarom neem je dan die papieren mee om ze aan Tink te laten zien?" vroeg Amber. Kayra draaide zich om. Woedend keek ze Amber aan. "Wat gaat jou dat aan? Sinds wanneer maak jij je druk om Tink en mij?"

"Sinds jullie mijn familie zijn en ik me zorgen maak!" zuchtte Amber. "Kayra, je weet dat het me spijt wat ik gezegd heb! Ik meende het echt niet! Je bent mijn zusje en ik hou van je! Bovendien denk ik dat je heel bijzonder bent! Je kunt veel, je bent zelden bang en je geeft nooit op. Dat bewonder ik!"

Zonder iets te zeggen liep Kayra weg. Amber kon zien dat haar opmerking haar zusje goed had gegaan. Tevreden liep ze ook naar beneden, waar Merel wilde dat ze aan tafel kwamen. Zodra iedereen klaar was, sprintten Kayra en Tink weg naar hun kamer. Toen Amber een paar minuten later ging kijken, waren ze verdwenen. Ze keek naar het open raam, waar zij ook nog wel eens doorheen geklommen was. Niet wetend wat ze moest doen, liet ze zich op Kayra's bed vallen. Wat leek het lang geleden dat ze zelf in deze kamer had geslapen! Nu herkende ze de ruimte niet meer terug. Kayra en Tink hadden er hun eigen plekje van gemaakt met grote posters van het echte elfje Tinkerbel, uitvergrote foto's die ze zelf hadden gemaakt en nieuwe vloerbedekking en gordijnen. Het enige wat nog hetzelfde was, was Kayra's bed. Tink had twee jaar geleden een nieuw bed gekregen, omdat ze te groot was geworden voor haar babybedje en Ambers bed nog in gebruik was.

"Gaat het goed, Amber?" informeerde Merel. "Waar zijn Kayra en Tink trouwens?"

"Weggeglipt, net zoals ik vroeger vaak deed!" bekende Amber. "Ze zullen zo wel terug komen."

"Hebben jij en Kayra het goed gemaakt?"

"Nog niet, maar ik denk dat er een begin is gemaakt."

"Prima," vond Merel. "Hoe was jouw dag vandaag?"

"Oh, best. Mama, ik ben bij Richardson geweest om hem te vragen naar die twee mannen. We hebben ze gevonden in zijn systeem," vertelde Amber en ze herhaalde wat ze ontdekt had.

"Opgezette dieren?" herhaalde Merel. "Verschrikkelijk!"

"Mama, ze zullen toch Mowgli en Arthur geen kwaad willen doen, hè?"

"Die redden zichzelf wel," stelde Merel haar gerust. "Maak je daar maar geen zorgen over!"

Zo snel als ze konden, waren Kayra en Tink naar Jacks schip gerend om Emily ook op de hoogte te brengen.

"Dus dat bedoelde Namdi met dat er gevaar op de loer lag!" begreep Emily.

"We moeten Simba beschermen!" jammerde Tink zielig.

"Die redt zich wel," klonk Jacks stem vanuit een verre hoek. De drie meiden draaiden zich om. Kayra was de eerste die wat zei: "Hoe weet jij dat? Hij is nog maar een welp, Jack, tegen die twee mannen heeft hij geen schijn van kans, ondanks onze training! Hij is te klein en zwak nog!"

"Misschien onderschat je hem," was Jacks enige reactie. Kayra wist niet wat ze moest zeggen. Ze besloot gewoon haar mond te houden en keek weer naar haar beste vriendin en zusje.

"We moeten een alarmsysteem maken," stelde Emily voor. "Een alarm vlakbij Simba's gang en een alarm bij de tunnel. Dat moet op één of andere manier met ons in verband staan, zodat wij meteen in kunnen grijpen als iemand bij hem in de buurt wil komen. Iets met zo'n vibrerende pieper, kennen jullie die? Dat is een klein apparaatje dat je in je broekzak kan doen en die trilt als je geroepen wordt. Alleen weet ik niet of we die hier kunnen vinden…"

"Vast en zeker wel in één van de winkels van het grote winkelcentrum!" knikte Kayra. "Alleen hebben we nu geen tijd om naar het winkelcentrum te gaan en zo'n ding te zoeken…"

"Kan opa helpen?" vroeg Tink plotseling.

"Waarom niet?" grijnsde Kayra. "Kom mee!"

De drie meiden holden naar Grensland en vroegen John hen naar het eiland te brengen. Te laat besefte Kayra dat Emily bij hen was, maar ze had geen zin haar beste vriendin te vragen achter te blijven.

Zodra ze bij het huisje van Merels ouders waren, begon Tink al te roepen. Henry McCarthy kwam verbaasd naar buiten.

"Opa, kan jij ons helpen met een alarmsysteem?" vroeg Kayra boven haar zusjes geroep uit. Kort legde ze uit wat Amber had ontdekt over de twee mannen en wat ze wilden doen. Henry nam hen mee naar binnen. Meteen ging Caroline naar de keuken om limonade voor hen in te schenken.

"Geen slecht idee, zo'n vibrerende pieper," was Henry het met Emily eens. "Maar het zou te veel tijd kosten voor jullie, of een olifant, om van Fantasieland naar het eiland te komen. Wat ik kan doen, is het volgende: ik kan een alarm aanleggen bij het begin van Simba's tunnel in de mijn en dat alarm naar dit huis leiden. Dan kunnen wij meteen in actie komen. Verder kan ik een alarm aanleggen bij het begin van de tunnel op het vasteland en dat alarm naar het huis van John en Laurina leiden. Dan kunnen zij ook meteen iets doen."

"Prima!" vonden de drie meiden.

"Ik ga aan de slag," beloofde Henry. "Morgenochtend is jullie alarm klaar!"

Het drietal bedankte hem uitbundig, dronk vlug hun glas leeg en haastte zich toen terug. Emily keerde terug naar Jacks schip, Kayra en Tink klommen terug hun slaapkamer in door het raam.

"Lekker weg geweest?" merkte Amber op.

"Wat doe jij hier?" riep Kayra vijandig uit.

"Ik wilde nog even met je praten over die mannen. Ik ben gewoon bang dat ze de olifanten iets aan willen doen!"

"Nou, maak je daar maar geen zorgen over," merkte Kayra op.

"Hoe weet je dat zo zeker?"

"Dat ga ik jou niet vertellen."

"Hou op!" riep Amber boos. "Ik probeer je alleen maar te helpen!"

"Ik ben prima in staat mezelf te redden," antwoordde Kayra koel.

"Hé, meiden, hou op met dat geruzie!" kwam Merel tussenbeide. Ze had alles kunnen volgen vanuit de woonkamer en wist dat het fout zou gaan. Daarom stelde ze voor: "Als jullie nu eens samen praten over wat jullie dwars zit, misschien zou dat helpen? Tink, laat je zussen even alleen."

Met een vragende blik in haar ogen liep Tink weg. Kayra plofte neer op haar bed. Merel keek haar afwachtend aan.

"Wat mij dwars zit, is dat Amber altijd in de belangstelling staat, dan gevraagd wordt om naar mij om te kijken, waardoor het voor mij voelt alsof ze alleen nog maar met mij om wil gaan omdat iemand het haar verplicht. Vroeger deden we zoveel samen, Amber, waarom wil je dat niet meer?" wilde Kayra weten. In haar stem klonk iets verwijtends. Ze keek haar zus aan.

"Ik heb het gewoon druk," antwoordde Amber met tegenzin.

"Met…"

"Ja, ik weet het, met alles behalve mijn familie!" snauwde Amber haar toe. "Doe niet zo uit de hoogte, alsof jij alles weet, alleen omdat jij nog thuis woont bij mammie en pappie! Ik ben volwassen, Kayra, accepteer dat! Ik wil best dingen met je samen doen, maar niet als je zo doet! Je wilt niet naar me luisteren, je wilt me niets vertellen, je wilt me gewoon weg hebben!"

"Dat is niet waar!" protesteerde Kayra. "Ik wil gewoon mijn oude zus terug… Mijn gezellige zus… Mijn zus met wie ik avonturen kon beleven en op onderzoek uit kon gaan. Degene die de leiding nam… Nu moet ik de leiding nemen voor Tink en ik heb geen idee of ik het goed doe..."

"Kayra, lieverd, niemand hoeft de leiding te nemen!" onderbrak Merel het gesprek. "Misschien had je dat idee, omdat je een oudere zus hebt die meer weet en meer meegemaakt heeft. Zo is het precies hetzelfde voor Tink. Jij bent haar oudere zus die meer weet en meer meegemaakt heeft. Alles is gewoon veranderd en daar moeten we allemaal aan wennen. Amber gaat straks een eigen leven opbouwen ergens anders met een man en later waarschijnlijk kinderen. En op een dag ga jij je eigen leven krijgen, net als Tink op een dag. We moeten gewoon allemaal wennen aan de nieuwe situatie! Amber moet wennen dat ze wel een eigen leven gaat krijgen, maar haar oude niet mag vergeten en jij moet wennen aan het feit dat je zus nog een leven heeft naast dat wat ze hier thuis heeft."

"Dat zal tijd kosten," merkte Kayra op.

"Inderdaad. Maar misschien kunnen jullie alle twee een poging doen om echt te gaan wennen aan de nieuwe situatie. Kayra, ga eens langs bij je zus in het restaurant om te kijken hoe het daar is en Amber, als jij straks eenmaal getrouwd bent, kom je gewoon hier thuis langs om te kijken hoe het met ons gaat," zei Merel. "Het zal een combinatie worden van verschillende levens, om het zo maar te zeggen. Maar dat gaat wel lukken, dat weet ik zeker!"

Kayra haalde haar schouders op als teken dat zij het kon accepteren. Amber knikte zwijgend. Ze liep de woonkamer in om met Tink te gaan kijken naar het miniatuur van Nooitgedachtenland op de grond, maar Tink stond op en liep haar slaapkamer in. Bezorgd fluisterde ze: "Je gaat haar toch niet vertellen over Simba, hè? Dat is ons geheim!"

"Wat denk jij?" grijnsde Kayra. "Maar jij moet Amber ook een kans geven. Ze is je grote zus…"

"Ik heb jou toch al?" reageerde Tink.

"Tink…"

"Oké," zuchtte het meisje. "Ik zal haar een kans geven."

De rest van de avond bracht ze door met het kijken naar het miniatuur samen met Amber. Kayra probeerde zich te verdiepen in een boek, maar dacht voortdurend aan Simba. Aan de andere kant van de kamer observeerde Merel haar dochters. Een halve tel vroeg ze zich af hoe het zou zijn geweest als ze na Kayra besloten hadden om geen kinderen meer te hebben. De gedachte verwierp ze net zo snel als hij was opgekomen. Ze was dolblij met drie dochters, ondanks het grote leeftijdsverschil tussen Tink en haar zussen.

"Er komt geen vierde," zei Peter tegen haar, alsof hij haar gedachten kon lezen.

"Waarom niet?" plaagde Merel. "Dan heeft Tink ook een zusje, of broertje, dat weinig in leeftijd scheelt, net als Kayra en Amber!"

"Vraag één: waar wil jij dat kind laten?"

"Kayra kan naar Ambers kamer, dan kan de baby bij Tink in de kamer."

"Vraag twee: waarom wil je nog een kind? Drie is toch prima?"

"Misschien. Ik bedacht het gewoon opeens," zei Merel schouderophalend.

"Zo begon het de vorige keer ook. En tegen de tijd dat ik overtuigd was, was jij al in verwachting!" reageerde Peter. "Nou, voorlopig slaap je maar op de bank, hoor! Geen risico's!"

Merel schoot in de lach. Ze keek weer naar haar dochters. Nog een kind erbij zou ze helemaal niet erg vinden, het enige waar ze mee zat, was dat het leeftijdsverschil met vooral Amber steeds groter werd. Over een paar jaar zou ze vast en zeker zelfs een kind hebben, een kind wat maar net iets jonger was dan haar eigen broertje of zusje. Merel vroeg zich af of Amber dat erg zou vinden of dat ze het zelf erg vond. Oma zijn en tegelijkertijd nog moeder van een kleintje. Aan de andere kant: Tink was ook pas vier, wat betekende dat als Amber over een paar jaar moeder werd, Tink vermoedelijk niet ouder zou zijn dan een jaar of tien.

"Merel," zei Peter zacht, "ik weet wat je denkt. Maar denk er alsjeblieft nog iets langer over na!"

"Dat zal ik ook wel doen," beloofde Merel. "Maar dan wil ik dat jij hetzelfde doet."

"Beloofd," knikte Peter. "Maar geen woord tegen de meiden! Ik weet al precies wat ze zullen zeggen!"

"Of niet," was Merels antwoord.

"Of niet," gaf Peter toe. "Je weet maar nooit!"

's Ochtends was kleine Arthur al vroeg wakker. Hij rekte zich uit, flapperde zijn oren los en vroeg zachtjes aan zijn ouders of hij een rondje mocht vliegen. Mowgli knikte als antwoord. Verheugd steeg het olifantje op. Hij vloog langzaam richting Avonturenland en besloot even snel te gaan kijken bij Simba. De ingang van de mijn was maar net groot genoeg voor hem. Voorzichtig baande hij zich een weg door de gangen naar Simba's verblijfplaats. Geschrokken keek hij rond. Simba was weg! Zo snel mogelijk ging hij achteruit.

"Goeiemorgen, Arthur!" grinnikte Henry McCarthy bij het zien van het olifantje. Arthur wapperde paniekerig met zijn slurf en zijn oren.

"Simba is weg," begreep Henry onmiddellijk. "Waarschuw jij Kayra, dan begin ik te zoeken op het eiland met Caroline en meneer en mevrouw Charles!"

Het olifantje vloog razendsnel weg. Hij vloog eerst het piratengebied in, waar hij een kort trompetterconcert opvoerde naast Jacks schip. Emily schoot overeind, terwijl Jack woorden riep naar het olifantje die ze niet wilde herhalen. Ze rende het schip af om Arthur om uitleg te vragen, maar het olifantje was al door gevlogen naar het huisje in Fantasieland. Hij bonkte met zijn voorpoot tegen het slaapkamerraam aan. Kayra schrok wakker.

"Tink, Arthur!" waarschuwde ze haar zusje. Ze opende het raam en bestudeerde Arthurs gebarentaal. Tink wist het al zonder het gezien te hebben: "Simba is weg."

Op het mijneiland was de zoektocht naar Simba al begonnen. Kayra, Emily en Tink kwamen iets later om mee te helpen. Het had Kayra en Tink wat moeite gekost om weg te komen zonder uitleg te geven, maar het was gelukt.

"We hebben hem niet kunnen vinden," bracht meneer Charles hen op de hoogte. De meiden holden naar Simba's gang. Op de grond vonden ze een stuk van een overhemd met bloed er op. Tink begon te huilen toen ze het zag. Emily trok haar naar zich toe met een bezorgde blik op haar gezicht.

"Misschien kan Namdi ons helpen," bedacht Kayra. "Kom mee!"

Ze renden naar Avonturenland en zochten in de jungle naar Namdi en zijn volk.

"Wat hebben jullie geleerd van mij?" was het eerste wat hij vroeg.

"Mamela," bracht Tink snikkend uit.

"Dat hebben jullie niet gedaan," zei Namdi bestraffend. "Ik zal jullie voor deze keer leiden. Volg mij."

Hij nam hen mee naar de rivier achter hun verblijfplaats. Eerst zagen de drie meiden alleen hun spiegelbeeld, maar na een korte aanraking van Namdi, veranderde het. Ze zagen wat er gebeurd was in de gang, alsof er een camera aanwezig was geweest. Duidelijk zagen ze de twee mannen de goudmijn in gingen. Ze probeerden Simba te vangen, maar de leeuw viel hen aan en beet één van de mannen in zijn arm. Terwijl de andere man keek of de wond mee viel, verdween Simba uit beeld.

"Waar is hij gebleven?" riep Tink uit.

"Keer terug, Tink, en mamela," droeg Namdi haar op. "Mamela!"

Hij liep terug naar zijn volk zonder om te kijken. Kayra schudde haar hoofd. "Kom op dan!"

Ze keerden terug naar de goudmijn en gingen op het zeil zitten dat ze gebruikt hadden om Simba te verbergen. Zwijgend zaten ze bij elkaar. Opeens wist Kayra zeker dat ze iets hoorde. Ze kwam overeind. Tink begon te knikken. Zij hoorde het ook! Ze holde vooruit.

"Ik weet het!" zei Emily plotseling. "De tunnel!"

Tink lag al op haar buik naast de ingang van de tunnel. Kayra stapte over haar heen en liet zich de tunnel in zakken. Ze had een paar tellen nodig om haar ogen aan het donker te laten wennen, maar toen zag ze duidelijk een witte vlek.

"Simba!" riep ze verheugd. Het leeuwtje kwam jankend naar haar toe.

"Het is goed, hij is hier!" riep Kayra naar boven. Emily sprong meteen naar beneden en hielp Tink. Simba holde naar Tink toe.

"Kom, dan gaan we in het bos naar boven, dan kunnen we hem in het licht bekijken," stelde Kayra voor. Ze liep richting de uitgang en klauterde omhoog. Met behulp van het tuigje hadden ze Simba, die duidelijk weer groter was, zo boven. Alle drie onderzochten ze het beest centimeter voor centimeter.

"Hij mankeert niks," concludeerde Kayra opgelucht.

"Wat slim van je, om die gang in te gaan!" zei Tink tegen het leeuwtje. Simba gromde zachtjes. Tink aaide hem over zijn kop. Kayra knielde voor hem neer en keek hem recht aan. "Heel goed dat je die mannen niet vertrouwde, Simba. Ze willen je kwaad doen! Je weet wie je moet vertrouwen, hè? Dat heb je geleerd van Namdi, in de korte tijd die je bij hem bent geweest."

De leeuw knikte als antwoord.

"Wat doen we nu?" wilde Emily weten. "We kunnen hem niet langer verborgen houden in de goudmijn, die mannen weten nu dat hij daar is!"

"Wacht even…" begon Kayra. "Misschien denken ze dat hij daar nog steeds is en zullen ze terug komen om hem te zoeken. Ik denk niet overdag, want dat zou opvallen. Dat betekent dat als we vannacht op wacht gaan zitten, we een kans hebben om ze te betrappen."

"Hoe kom jij vannacht thuis weg?" wilde Emily weten.

"Dat lukt me wel! We moeten alleen verzinnen wat we kunnen doen…"

"We moeten ze opsluiten in de kelder van het kasteel," vond Tink. "En dan bewaken Lizzy en Fleur ze!"

"Een ding vind ik niet fijn: in de rivier heb ik gezien dat één van de mannen een geweer heeft. Misschien alleen maar een verdovingsgeweer, maar toch… Hoe kunnen we het opnemen tegen twee mannen die niet alleen groter en sterker zijn, maar ook nog een geweer hebben?" verzuchtte Kayra.

"Eh… niet," moest Emily toegeven. Ze liet zich op de grond vallen. Simba kwam meteen naast haar liggen.

"Laten we hem maar gaan trainen," besloot Kayra. "Dan verzinnen we vanzelf wel iets!"

Na een hele ochtend met Simba getraind te hebben, die zich liever dan ooit wilde bewijzen, haalden ze iets te eten bij een restaurantje in Avonturenland voor ze terug gingen naar de jungle om Namdi te laten weten dat Simba veilig was, hoewel ze alle drie wisten dat hij dat allang wist.

"Zie je hoe belangrijk mamela is?" zei hij.

"Ja," gaven ze alle drie.

"Namdi, wil je ons meer over jezelf vertellen?" vroeg Kayra.

"Ga zitten," knikte Namdi. De drie meiden gehoorzaamden meteen. Namdi begon te vertellen: "Mijn volk woont hier in de jungle. We zijn familie, maar anders dan jullie families. Wij horen bij elkaar en wij zorgen voor elkaar. Samen verzamelen we eten, samen bouwen we nieuwe huizen en samen zingen we. Muziek is heel belangrijk voor ons allemaal, maar het was vooral belangrijk voor mijn vader. Hij was altijd degene die het eerste begon te zingen na de maaltijd. Ik heb zelf nooit persoonlijk gekend, hij overleed precies een week voor mijn geboorte. Daarom besloot mijn moeder hem te eren door mij de naam Namdi toe te kennen. Dat betekent: vaders naam leeft voort. Ik ben trots deze naam te mogen dragen. Ik voel dat zijn geest voortleeft in mij. Zo geloven wij. Niets gaat ooit over. Alles leeft voort. Degenen die ons lichamelijk verlaten hebben, de planten en de dieren. Wij zullen nooit een dier doden of een levende boom kappen voor hout. Al onze huizen zijn gemaakt van het hout van dode bomen. De kleding die wij dragen, is gemaakt van de huiden van dieren die al dood waren. Het vlees wat wij eten, komt van de dieren die wij niet levend tegen komen in de jungle. Verder eten we wat de natuur ons geeft. Fruit, zaden, noten…"

Kayra, Tink en Emily luisterden zonder Namdi te onderbreken. Ze vonden het interessant dingen te leren over een volk dat heel anders leefde dan zijzelf.

"Ons leven is vreedzaam," ging Namdi door. "Onze dagen gaan voorbij met verzamelen, muziek maken, de rivier bekijken en ervoor zorgen dat ons volk niet uitsterft."

Emily en Kayra begrepen alle twee wat hij bedoelde met dat laatste, Tink keek hen alleen vragend aan. Geen van tweeën namen ze de moeite uitleg te geven, waardoor Tink boos haar armen over elkaar sloeg.

"Wil je ons iets laten horen van de muziek?" vroeg Kayra om haar zusje af te leiden.

"Volg mij."

Ze liepen met Namdi mee naar de anderen. Namdi sprak kort een paar woorden met de mensen van zijn volk. Ineens liep iedereen een andere kant op. Ze kwamen terug met allerlei instrumenten. Kayra zag een aantal trommels, maar ook instrumenten waarvan ze geen idee had hoe ze heetten. Het geluid wat er uit kwam, verbaasde haar. Het was prachtig!

"Wauw," fluisterde Emily. Tink stootte haar aan dat ze stil moest zijn. Ze luisterde gespannen naar het lied van Namdi en zijn volk. Ze zongen het in hun eigen taal, waar de drie meiden geen woord van verstonden. Ze raakten echter betoverd door de muziek en de bezwerende woorden.

"Dat was mooi," zei Tink zachtjes toen ze uitgespeeld waren.

"Bedankt," zei Kayra, al net zo zacht.

"Voor ons is muziek een manier om ons te uiten," legde Namdi uit. "In onze muziek kunnen we onze gevoelens kwijt. Het is een manier om jezelf te bevrijden van gedachten die rond spoken."

De drie meiden waren diep onder de indruk.

"Jullie moeten gaan," besloot Namdi. "Voor jullie gemist worden. Het is verstandig van jullie om Simba voorlopig bij Lizzy en Fleur te laten, zij kunnen hem beschermen. Jullie gaan vannacht naar het eiland. Vergeet niet: mamela! Je kunt soms meer bereiken met mamela dan met kracht."

In gedachten verzonken, verliet het drietal de jungle.

"Hij is altijd zo mysterieus!" zei Emily. "Hij weet alles, maar hij wil dat we het zelf ontdekken. Alleen heb ik geen idee hoe we het met mamela op kunnen nemen tegen die mannen…"

"Ik denk dat hij bedoelt dat wie niet sterk is, slim moet zijn," knikte Kayra nadenkend. "We moeten een list bedenken! En ik weet al precies wie ons daar bij kan helpen! Oké, dit wordt het plan…"