"Η Άρρα της Λίμνης – Κάποια αρχή"

Η ημέρα έφυγε άγρια, η νύχτα πέρασε σκοτεινή
Κρυμμένη πίσω από ομίχλη περιμένει εκείνη η νέα αυγή
Και μέσα από γκρίζα σιωπή πέρα μακρυά
Σχηματίζεται κάποια άδηλη μορφή
Ακίνητη αποσχίζεται από μέρη άχρονα
Λειβάδια όπου περπατεί η ονειροπροστάτιδα Αρίν
Σκιές άνοες δεν χάνονται ολόγυρά της
Σαν όνειρα από τις απαρχές του χρόνου
Απομένουν στο πέρασμά της τα νερά
Βαδίζοντας ανάμεσα σε κόκκινα πεσμένα φύλλα
Στην επιφάνεια της αρχαίας λίμνης
Η τοξότρια πλησιάζει αφήνοντας ίχνη αιθέρια
Με τον αέρα να φυσσά ανάμεσα σε καφέξανθα μαλλιά
Ποιο είναι το κορίτσι αυτό που με κοιτά;
"Είμαι εσύ;"
Δάχτυλα απλώνονται
Να ψάξουν τα χνάρια που αφέθηκαν πίσω
Καυτά σαν δάκρυα θλίψης
Είναι τέτοια η νύχτα της εκδίκησης
Στο άγγιγμα της καμμένης δόξας της φωτιάς
Και είναι πικρά τα αντίο της καρδιάς

Σεννεάλ της Αβυδδύ


1. "Μια φορά κι έναν καιρό…"

…για την Ιριάλν, την Λίμνη
…από όπου οι αρχαιότερες των αρχαίων μνημών ξεκινούν

…είναι η Εποχή που το Σκοτεινό Δάσος δεν είναι ακόμη Σκοτεινό, όταν η Λύρα, το μικρότερο από τα δύο φεγγάρια, μόλις άρχισε να σκεπάζει με τον ανεπαίσθητο ασημένιο μανδύα της τον συννεφιασμένο σκοτεινό ουρανό, τις κορυφές των ξεχασμένων από τον χρόνο βελανιδιών και τα διάφανα στο λιγοστό της φως φύλλα των νεραϊδομαγεμένων οξυών θυμίζοντας την Υπόσχεση της και ο άνεμος φύσηξε παγωμένος από τα πανάρχαια, πάντα λευκά βουνά του Βορρά, χαρίζοντας στην Νύχτα την προσμονή του απαλού πρώτου χιονιού του Χειμώνα· όταν η Άρρα, ένα μικρό κοριτσάκι με παράξενα κοντά μαλλιά, παράξενα σαν να τα είχε στραβοκόψει μοναχή της το πρωΐ, ανοίγει τα σκούρα της μάτια και αντικρίζει την όμορφη Ιριάλν να ανακλά το ασθενικό φως των ελάχιστων αστεριών που ξεχωρίζουν ανάμεσα στα σχεδόν μαύρα σύννεφα του ουρανού, πάνω από την υπόλευκη χροιά που έχει δωθεί στο Σιωπηλό Βασίλειο από την πιστή Σελήνη και την αγαπημένη Λύρα.

Ευτυχώς οι πάντες έμοιαζαν να ασχολούνται με διάφορα άλλα προβλήματα εκείνη την ημέρα και φαίνεται ότι δεν είχαν προσέξει κάποια αξιοπερίεργη αλλαγή στα μαλλιά της. Το άλλο σημερινό κατόρθωμά της βέβαια δεν πέρασε καθόλου μα καθόλου απαρατήρητο, αλλά η Άρρα είχε διασκεδάσει τόσο πολύ που καθόλου μα καθόλου δεν νοιαζόταν· είχε ανακαλύψει πως έμοιαζε ο κόσμος από την πλάτη ενός δράκου! Και δεν είχε προκαλέσει προβλήματα! Η μαμά υπερέβαλλε όπως συνήθως. Ήταν μία υπέροχη ημέρα! Η Άρρα κλείνει τα βλέφαρα της κατενθουσιασμένη, χασμουριέται βαθιά, ένα αχνό χαμόγελο σχηματίζεται στο μικροσκοπικό της πρόσωπο και ταξειδεύει στα απάτητα απατηλά μονοπάτια της Αρίν…