Dissociatieve identiteitsstoornis of meervoudige persoonlijkheidsstoornis, zoals meeste mensen het kennen. Een stoornis waarbij de er twee personaliteiten in een lichaam opgesloten zitten. Veel mensen weten ongeveer wat het inhoud en als psycholoog ken je de verhalen en symptomen. Maar één verhaal bleef er voor velen altijd boven uit steken. De zaak kwam een paar jaar terug en wordt voornamelijk stil gehouden door verschillende militaire instanties in de wereld, maar het gerucht blijft zich verspreiden onder de psychologen. Een zaak die voor sommige het concept van meervoudige persoonlijkheidsstoornis in een totaal ander licht heeft gezet. Het begon op een HBO opleiding, al is het niet precies duidelijk wat de trigger was, of wat er werkelijk is gebeurd. Niemand heeft de patiënt ooit om uitleg kunnen interviewen voordat ze door de internationale gemeenschap werd meegenomen om te dienen als een eenpersoons leger, al zou vijf-persoon leger een beter woord zijn.

Ze blijven maar tegen hen schreeuwen. Wat heeft haar ooit bezield om bij een studentenvereniging te gaan? Het was toch niets voor haar. En nu die introductie, of kennismakingskamp zoals het werd genoemd, ze hield het niet meer. Ze wil gewoon een douche, een zacht bed om in te slapen en een fatsoenlijke maaltijd, maar het ziet er niet naar uit dat ze die binnenkort zal krijgen. En de anderen waren onrustig aan het worden. Niet haar medestudenten, geloof me, die werden steeds gehoorzamer. 'Laat niet zo met je sollen. Dit is beneden je waardigheid,' zegt een van hen tegen haar. "En hun toorn over me laten komen, nee dank je," fluistert ze zachtjes terug terwijl ze zich er toe probeert te brengen om nog een hap te nemen van het vreselijke eten. Toegegeven, ze krijgen genoeg te eten, maar het is naar niemands wens, waardoor er weinig gegeten wordt. 'Ze heeft gelijk. Laat haar met rust,' zegt een van de anderen. 'Wat weet jij ervan, uwe goddelijkheid," vraagt de eerste op een hatelijke toon. "Hou jullie kop gewoon allemaal," fluistert ze zachtjes op een geërgerde toon. "Hey! Wat zei je daar?!" vraagt een boze stem van een van de leden. Shit, ze hebben haar te pakken. "Niets mevrouw," antwoordt ze gedwee. Tot nu toe heeft ze hun toorn nog niet over zich heen gehad, maar ze heeft het bij de anderen gezien, en voelt er niets voor om dat over zich heen te krijgen. "Lieg niet tegen me!" zegt de vrouw boos. Haar medestudenten om haar heen eten rustig door, hun ogen afgewend. 'Ik kan dit niet meer aan zien. Ik ga er nu iets aan doen!' zegt de eerste persoon. 'Wat? Blijf waar je bent, idioot!' roept een van de anderen haar na, maar het is al te laat. Ze grijpt haar hoofd beet terwijl een vreselijke pijn komt opzetten. "Ik heb wat lucht nodig," zegt ze zachtjes terwijl ze naar adem hapt. "Wat was dat?!" vraagt de vrouw die bij haar staat op een kwade toon. Met haar andere hart pakt ze haar hart vast, dat nu eng snel aan het kloppen is. Het doet zo'n zeer. Waar waren de anderen mee bezig, waren ze gestoord? "Ik moet naar buiten," zegt ze, hard genoeg dat de vrouw het kan horen. "Wat?!" vraagt de vrouw, zowel boos als verbaasd dat ze zo'n direct bevel van een van de nieuwelingen krijgt. "Nu!" zegt ze op een dwingende harde toon. De pijn is nu zwaarder aan het worden, ze moet naar buiten, waar er minder mensen zijn en waar ze discreter met dit probleem om kan gaan. Ze staat op, maar valt bijna weer terug door de pijn. Mensen die belast zijn met het in de gaten houden van de fysieke en geestelijke toestand van de deelnemers komen op haar af rennen. Ook de vrouw die al bij haar staat begrijpt de ernst van wat er aan de hand is. Geholpen door deze mensen gaat ze naar buiten. De aanvallen van hoofd- en hart pijn worden steeds erger en ze heeft het gevoel dat ze moet overgeven. "Wat is er met haar aan de hand? Ze ziet zo bleek als een laken," vraagt iemand onderweg. "Ik heb geen idee. Ik dacht dat ze iets zei tijdens het eten en opeens stortte ze in. Ik zag het niet aan komen," zegt de vrouw. De anderen waren nog steeds bezig met ruzie maken terwijl haar pijn erger werd. "Ik ga dood hier, doe iets!" hijgt ze zachtjes, maar met een duidelijk boze toon in haar stem. De mensen om haar heen denken dat ze het tegen hen hebben en er beginnen mensen te roepen dat het alarmnummer gebeld moet worden. 'Niet zo overdrijven jij," zegt de eerste. 'Ze heeft gelijk. We doen haar zo ongelooflijk veel pijn,' zegt een van de anderen. 'Okay, vooruit dan. Maar dit is jouw schuld,' zegt een andere tegen de eerste. "Maak je geen zorgen. De dokter komt er aan," zegt de vrouw weer tegen haar. "Dat mocht tijd worden," fluistert ze tegen de anderen. "Heb je enige allergieën of medicijnen?" vraagt de vrouw, om zo de dokter voor te zijn, mocht ze niet meer in staat zijn te spreken op het moment dat hij er is. Ze grijnst lichtelijk, zo ver als haar pijn het toe laat. "Ze zeggen dat ik meervoudige persoonlijkheidsstoornis heb. Zo ongeveer," antwoordt ze voordat ze instort. De mensen om haar heen schrikken enorm en er breekt chaos uit. 'Dat is onze clue, girls,' zegt de eerste. 'Na jou.'

Getuigenverklaringen zijn het op dit punt niet helemaal met elkaar eens. De een zegt dat er een lichtflits was, anderen zeggen een luide knal en weer anderen zeggen dat alles opeens in slow motion leek te gaan. Waar de getuigen het wel over eens zijn is dat zij opeens weer rechtop en zonder pijn kon lopen en staan.

Onder haar baret kwam een grote bruine bos haar vandaan dat in een losse staart is gebonden, op haar schouders van haar militaire uniform draagt ze het insigne van een luitenant generaal. Haar ogen zijn fel blauw met een randje van fel rood rond de pupil. Naast haar staat een prachtig figuur met ongelooflijk lang blond haar met een sneeuwwitte vlecht over haar schouder, terwijl ze gekleed is in de meest ingewikkelde Japanse kleding. Haar ogen hebben indringende rode pupillen. Naast haar staat een persoon met diep zwart haar, zo zwart dat het bijna een paarse gloed heeft. Haar ogen zijn van verschillende kleuren, terwijl de één een paarse pupil heeft, is de andere blauw met dezelfde felrode rand rond de pupil. Haar kleding bestaat uit een nauw omsluitend zwart pak, dat het bovenste gedeelte van haar borst en schouders onbedekt laat, waardoor je de fel rode tatoeage van een slang die in zijn eigen staart bijt, die midden op haar borst is getatoeëerd, goed kan zien. De vierde is ook blond, maar haar haren zijn veel korter. Ze draagt een nauw aansluitende Chinese top die haar armen bloot laten waardoor je de tatoeages op haar armen ziet die de vier elementen moeten voorstellen. Verder draagt ze een rok die aan de voorkant tot halverwege haar bovenbenen komt en aan de achterkant haar enkels aanraakt. Alle vier de vrouwen lijken zelfingenomen, alsof ze iets weten over de hele situatie, die de getuigen niet weten. In het midden staat het meisje dat even geleden nog leek te gaan overlijden van de pijn. Haar ogen staan weer helder en haar kleding en haar ziet er weer netjes en verzorgd uit. Ze draagt nu een volledig business pak en ziet er net zo angstaanjagend uit als de rest. "Damens, dat was niet nodig," zegt ze zachtjes tegen de vrouwen om zich heen. De soldaat grijnst. "Sorry, kiddo. Kan je gewoon niet alleen laten," antwoordt ze. "Wie zijn dat?!" vraagt de vrouw die haar mee naar buiten heeft genomen. Ze kijkt deze vrouw aan. "Zoals ik al zei, ik heb last van meervoudige persoonlijkheidsstoornis. En dit zijn mijn persoonlijkheden. Laquisha, een luitenant generaal, 24 jaar en beter bekend als 'De Soldaat'," legt ze uit terwijl ze naar de soldate wijst. "Verder hebben we de Japanse zonnegodin, Amaterasu, wij noemen haar Miyuki, en helaas weet ik niet hoe lang zij de aarde al bewandelt. Ze staat beter bekend als 'De Godin'," ze wijst naar de vrouw in de Japanse kledij. "Naast haar staat Nadja, 21 jaar. Zij is net als ik, waardoor we haar ook kennen als Trots. We noemen haar ook wel 'De Zonde'." De vrouw met de tatoeage op haar borst grijst. "En als laatste hebben we Lyra, 17 jaar een beheerser van de elementen. Beter bekend als 'De Tovenares'," zegt ze terwijl ze naar de laatste vrouw wijst. Daarna maakt ze een buiging voor de anderen met een grote grijns om haar gezicht. "En ik ben Calla, 19 jaar. En ik ben de gastvrouw van deze groep, beter bekend als 'De Host'."

De getuigen kijken vol angst naar dit ongelooflijke groepje vrouwen. Wat het groepje niet door heeft is dat iemand bezig is het alarmnummer te bellen, niet voor een ambulance, maar voor de politie en voor het leger. Volgens officiële bronnen werd het leger naar de situatie gestuurd. Volgens de geruchten en vele onofficiële bronnen werd het telefoontje afgetapt door een geheime organisatie binnen de VN.

"Jullie mogen hier niet zijn!" zegt de vrouw boos, ze snapt nog steeds niet wat de situatie inhoudt, maar deze vrouwen zijn geen leden of oud-leden van de vereniging. Ze hebben geen recht om bij dit besloten weekend te zijn. "En jij," de vrouw wijst naar Calla, "ga onmiddellijk terug die tent in of we gooien je er uit."

"Heb je niet geluisterd, juffie?" vraagt de soldate bespottend. "Dit is onze gastvrouw, wij zijn haar en zij is ons. Ons wegsturen en haar terug naar binnen laten gaan is hetzelfde als ik jou vraag om naar binnen te gaan en je ziel hier te laten. Het is fysiek onmogelijk." De vrouw met het paarszwarte haar stapt naar voren. "En daarbij, kunnen we niet toestaan dat jullie onze host nog verder beledigen," zegt ze grommend. Getuigen zweren erbij dat ze op dat moment haar gehandschoende nagels zagen groeien tot gevaarlijke messen. "Nadja, houd Trots in bedwang," zegt Calla bevelend. Ze is duidelijk de leider van dit groepje. De vrouw gromt en de nagels trekken zich weer in. De Godin stapt naar voren en legt haar hand op Calla's schouder. "Calla. Ze komen er aan. We moeten nu iets doen. Dit is Libië niet," zegt ze zachtjes. "Ik denk dat het daar al te laat voor is, Miyuki. De grond en lucht zijn niet gelukkig met hun aankomst," zegt de andere blonde, ook deze keer zweren de getuigen erbij dat ze de tatoeages van deze vrouw zagen oplichten terwijl ze dat zei. Calla grijnst. "Als ze al zo dicht bij zijn kunnen we ze beter laten zien waar we toe in staat zijn. Met hun hulp komen we wel weer in Brazilië. Op deze manier gaat het zelfs sneller," zegt ze grijnzend. De andere vrouwen glimlachen of grijnzen tevreden, alsof ze niets minder hadden verwacht van hun leider. "Oi! Jij daar," Calla wijst naar de vrouw die haar naar buiten heeft geholpen. "Haal iedereen naar buiten en breng ze naar dat zand veld, daar zo. Dan kunnen jullie veilig van de show genieten," zegt Calla, waarbij ze het zand veld aan het eind van het grasveld bedoelt. Daarna draait ze zich om en loopt weg. De vrouw met het zwarte haar loopt naar voren en laat haar lange gevaarlijke nagels weer zien. "Ik zou maar doen wat ze zegt. Er zijn meer manier om een groep te bewegen," zegt ze dreigend, maar met een gemene grijns op haar gezicht. De vrouw rent naar binnen en binnen de kortste keren staan alle nieuwe studenten en leden op het zand veld. De vijf vrouwen staan in het midden van het veld. Ver genoeg van de groep dat de groep niet ziet dat Calla ondersteund wordt door 'De Tovenares'. "Gaat het?" vraagt deze bezorgd. "Ik heb net vier persoonlijkheden tegelijkertijd uit mijn lichaam geprojecteerd. Hoe denk je dat ik me voel?" vraagt ze hijgend. Miyuki knipt met haar vingers waardoor er een soort troon uit het niets verschijnt. Calla gaat rustig zitten en kruist haar benen. "Okay, mes chéries. Maak me trots," zegt ze. Miyuki wordt omgeven door een gouden licht, waardoor haar goddelijkheid pas echt duidelijk wordt. Nadja's enige normale oog wordt paars, net als de andere en haar nagels worden weer de vlijmscherpe messen. Met een paar woorden roept Lyra een aantal elementen draken op om haar werk te doen en Laquisha geeft instructies in haar pols communicator waardoor een enorm leger uit het niets verschijnt. In de verte klinkt het geluid van aanvliegende helikopters en het geluid van gillende banden. "Daar zal je onze hooggeëerde gasten hebben," zegt Calla met een grijns terwijl ze haar hoofd op haar hand laat rusten. "Laquisha. Aangezien jij onze plannen zo briljant vooruit hebt geholpen mag je nu onze gijzelaars in de gaten houden," zegt ze dan op een sarcastische toon. "Begrepen," zegt Laquisha, antwoordend als de soldaat die ze is.

Geen van de vier vrouwen valt de aangestroomde soldaten aan tot er een significant aantal op het veld zijn. Ze staan alleen rond de troon, als de ridders die hun koningin beschermen. "Welkom, generaal. Het is al weer een tijdje geleden, of niet soms?" vraagt Calla op een harde sarcastische toon, nog voor het leger met megafoons een vraag kan stellen. De soldaten lijken verrast door deze vraag maar hun generaal blijft rustig. Hij jaagt dit vijftal al z'n hele leven na. En nu heeft hij ze. "Als je denkt dat je me daar bang mee kan maken heb je het verkeerd, 'Host'. Ik neem aan dat jullie er allemaal zijn. 'De Soldaat', 'De Zonde', 'De Godin', 'De Tovenares' en jij, 'De Host'. Geef jezelf over en wij zorgen dat je een eerlijk proces krijgt," zegt de generaal door de megafoon. Calla lacht hard, zonder humor en spottend. "Eerlijk proces? Maar mijn beste generaal. Ik denk niet dat je begrijpt wat er hier aan de hand is. De VN wil me helemaal niet dood. Ze willen me als een speciale unit. Denk je nou echt dat ze de grootste schat sinds Christus opgeven zodat deze ter dood veroordeeld kan worden?" vraagt ze spottend, niet in staat om haar lachen in te houden. Nu is de generaal wel van slag. Zelfs als generaal, het doen en laten van de geheime organisatie binnen de VN is een raadsel voor hem. Calla houdt op met lachen en lijkt weer rustig te worden. Met een ijzige stem gaat ze verder. "Maar genoeg gelachen. Laat ze zien wat we in huis hebben, dames. En waag het niet om je in te houden," zegt ze waarna al haar andere persoonlijkheden grijzen. "Zoals u wenst, mijn gastvrouw," antwoorden ze allemaal.

Wat hierna gebeurd is nog steeds open voor discussie. Omdat de patiënt niet zelf ondervraagd kon worden zijn er nog veel open vragen. Veel van de getuigen leden aan post traumatische stress, waardoor getuigenverklaringen vaag zijn. Veel professionals zeggen dat het niet raar is, aangezien deze getuigen een heel leger voor hun ogen heeft zien worden afgeslacht en er duidelijk sprake was van overkill bij alle soldaten. Het is niet bekend wat er gebeurt is met de vijf vrouwen of hoe het bloedbad ten einde kwam. Wel zijn er ook meerdere soldaten vermist, waardoor wordt gedacht dat deze soldaten worden gebruikt door de vrouwen om de VN's geheime organisatie in de tang te houden. Alle getuigen zweren erbij dat ze de vrouwen over zowel Brazilië als Libië hebben horen praten, maar er is tot nu toe geen verband gevonden tussen de twee landen. Ook is het niet duidelijk of de vrouwen ooit in Brazilië terecht zijn gekomen. Wat wel bekend is, is dat ze nog leven en dat ze momenteel onderdeel uitmaken van een elite huurmoordenaars unit.