Hoe verder ze de gang in liep, hoe minder ze het gevoel had dat ze in een school was. Alles was zo schoon – de vloer telde niet mee – dat het voelde of ze door een van die chique huizen liep die haar ouders schoonmaakten vroeger. Het enige dat ontbrak was haar moeder die haar een standje gaf omdat ze met haar 'vieze' schoenen over een net geboende vloer liep. Alsof het haar schuld was dat die rijke lui ontzettend mooie tuinen hadden waar ze uren in door kon brengen, zelfs als het net geregend had en alles modderig was.

Het enige dat ze echt nooit had gehad, was een speelmaatje tijdens al die uren dat haar ouders werkten en zij nog te jong was voor school. Jayden was veel te verlegen om tegen vreemden te praten, en als ze heel eerlijk was had ze nooit echt iemand gemist om mee te spelen; als je ouders veel bezig waren leerde je vrij snel jezelf in je eentje te vermaken.

Ze had haar moeder wel eens tegen haar vader horen verzuchten dat ze misschien een fout hadden gemaakt door Jayden altijd mee te nemen naar hun werk in plaats van haar naar een kinderopvang te brengen. Als ze haar ogen dichtdeed, kon ze mama het nog zo horen zeggen:

'Misschien zou ze niet zo verlegen en timide zijn als ze wat meer met andere kinderen had kunnen spelen,'

Had ze de moed maar om tegen mama te zeggen dat ze juist blij was dat haar ouders dat niet gedaan hadden. Ze had heel veel gezien door het werk van haar ouders; huizen van poeprijke mensen, soms met een zwembad waar ze echt in mocht zwemmen, die andere kinderen alleen van de tv kenden. Oke, enkelen waren net musea waar je letterlijk niets aan mocht raken ('Want dan gaat de waarde omlaag,' wat dat ook mocht betekenen) en een paar eigenaren waren ronduit gemeen geweest, zowel tegen haar als haar ouders en ze zou waarschijnlijk tachtig zijn als ze dat ene huis vergat dat van top tot teen was bedekt met noppenfolie en aluminiumfolie.

De eigenaar, een oudere man met bruin haar dat overduidelijk grijs hoorde te zijn had hen een plastic beker water (met een strook aluminiumfolie eromheen) aangeboden en hen toen plaats laten nemen op het totaal vervuilde kleed in de woonkamer zodat hij hen kon vertellen over de 'samenzwering'. Een samenzwering waar alleen HIJ vanaf wist.

Jayden was te klein geweest om echt te begrijpen waar het over ging en ze had papa moeten vragen wat 'samenzwering' betekende, maar ze had, precies zoals haar ouders het haar hadden geleerd, beleefd geluisterd en geknikt.

De man leek totaal op te leven door het feit dat er mensen waren die naar hem luisterden en dus was hij haar ouders de hele dag als een hondje achterna gelopen, babbelend over zijn zaak.

Toen papa het zat was en hem vertelde dat hij alleen het toilet schoon kon maken als er niemand keek – wat, in Jayden's ogen, een wel heel slimme en beleefde manier was om iemand te vertellen dat hij op moest zouten – was hij naar haar toe gelopen.

Jayden was de schommel in de achtertuin aan het uitproberen en was zich een ongeluk geschrokken toen de man plotsklaps was opgedoken. Vervolgens had ze twee uur lang moeten luisteren naar een verhaal vol moeilijke woorden over hoe enge, grote mensen plannen maakten om gemene dingen te doen bij onschuldige mensen.

Tegen de tijd dat mama hen had gevonden, was ze bijna in tranen geweest, zo overtuigd was ze dat die valse mensen haar en haar papa en mama pijn gingen doen. Het mocht een wonder heten dat haar moeder de man niet de huid vol had gescholden en ze waren meteen vertrokken.

Het had echter wel weken geduurd voordat Jayden geen nachtmerries meer had over monsters die hun klauwen in haar ouders zetten terwijl zij hulpeloos toe moest kijken.

Ze waren nooit meer teruggegaan naar de man, iets dat Jayden toch ergens wel jammer vond. Hij was kei-eng, maar ze zou wel graag willen weten of het hem was gelukt om die 'samenzwering' tegen te houden.

' Excuseer me jongedame,'

Jayden schrok eerst op uit haar mijmeringen en daarna van het gezicht dat zich plots in haar gezichtsveld bevond. Dit maal was het een vrouw met een hoofd vol rode krullen die zo wild waren dat ze bijna in staat leken om de paarse haarband die hen in bedwang hield uit hen te gooien. De glimlach die ze Jayden gaf toonde dat ze een paar tanden mistte en in tegenstelling tot een kleuter maakte het haar absoluut niet schattig.

Jayden merkte dat ze stond te staren naar dat gatengebit en voelde hoe het zweet haar uitbrak.

Fijn. Moeten praten met vreemde mensen was nummer 1 op haar lijstje met dingen die ze het ergst vond aan een nieuwe school. Naar een nieuwe school gaan was een eitje. Dankzij de verhuizingen en het werk van haar ouders had ze geleerd zich snel aan te passen aan nieuwe plekken. Wennen aan nieuwe mensen en praten met die nieuwe mensen… dat was een heel ander verhaal.

'Hallo' fluisterde Jayden tegen haar schoenen en ze greep de zoom van haar rok vast. Op zulke momenten vond ze het bijna jammer dat ze de gaten en scheuren gerepareerd had.

'Hallo' De vrouw klonk niet onvriendelijk – al moest Jayden toegeven dat ze na haar ontmoeting met die nare man bij de deur klonk als de vriendelijkste persoon op aarde. 'Hoor jij niet in de les te zitten? Wacht..'

Jayden hoorde het gepiep van zolen van veel gedragen gympen op de plastic vloer en voelde vervolgens warme vingers die haar kin vastpakten. Meteen leek het alsof haar hele lichaam spontaan stijf bevroren was terwijl ze het van binnen bloedheet kreeg. Ze was te verstijfd om tegen te stribbelen toen de vrouw haar kin optilde totdat ze recht in haar helblauwe ogen keek.

Mevrouw krullen hield haar eigen hoofd een beetje schuin en bestudeerde Jayden zorgvuldig. 'Ik herinner me jou niet. En zo'n snoetje zou ik niet zo snel vergeten,'

Zelfs haar lachje kon Jayden niet laten ontspannen. Ze voelde zich als een bom die ieder moment kon barsten en balde haar handen zo stevig tot vuisten dat haar nagels in haar handpalmen begonnen te snijden.

'Zit jij hier eigenlijk wel op school? Want ik heb geen memo gekregen over een nieuwe leerlinge,'

Jayden kon niet anders dan kijken naar de volwassene tegenover haar terwijl deze haar hoofd nog wat schuiner hield en haar ogen een beetje samenkneep alsof dat ervoor ging zorgen dat ze haar beter kon zien. Ze antwoorde niet; haar stem zat opgesloten in haar keel en ze voelde het zweet langs haar gezicht druppelen. Oh, kon ze hier maar weg..

'Je draagt wel een uniform,' zei de vrouw en ze hield haar hoofd nog wat schuiner. 'Volgens mij heb ik sinds ik hier werk nog maar twee leerlingen dat uniform zien dragen,'

Jayden voelde hoe haar keel nog droger werd dan hij al was. Dus het was niet verplicht om een uniform te dragen? Ze had het inderdaad fout gedaan!

'Maar ik kan het altijd waarderen als een leerling moeite doet om zich aan het regelement te houden,' De krullen van de vrouw leken met haar mee te grijnzen en haar lach was zo aanstekelijk dat Jayden zich kreeg om mee te lachen – zelfs met missende tanden. De angst, die zich als een zwerfkei op haar borst had genesteld, leek haar lippen echter ook in zijn greep te hebben, want haar mondhoeken wilden niet omhoog.

'Weet je, loop anders even met me mee naar mijn kantoortje, dan zoeken we je op,'

De vingers gleden van haar gezicht en Jayden haalde opgelucht adem, maar dat was van korte duur, want de vrouw gooide sloeg hartelijk een arm om haar schouders en begon haar mee te tronen.. in een andere richting dan dat ze gepland had. Jayden was te bang om iets te zeggen en wierp dus alleen een verlangende blik langs de arm van de vrouw naar de gang die ze nu verlaten had.

Het volgende dat ze opmerkte was dat de blauw met paarse blouse van de vrouw naar aardbeien en bloemetjes rook en dat de krullen die langs haar wang streken verassend zacht waren.

Een deel van haar ging terug naar het moment dat die enge man bijna bij haar op schoot was gaan zitten – terwijl ze op de schommel zat! – zodat zijn haar langs haar voorhoofd streek en hoe dat tevens zachte haar maar bleef strijken terwijl ze hem weg probeerde te duwen.. en dat hij daar niet op reageerde. Meteen stokte haar adem tot op het punt dat ze er bijna duizelig van werd.

'Kom op Jayden,' sprak ze zichzelf in gedachten toe. 'Deze vrouw is lang niet zo oud als die man. Ze ruikt naar bloemetjes en je bent hier op een school. Er is niets om bang voor te zijn!'

'Maar wat als deze vrouw hier helemaal niet werkt?' piepte het stemmetje vanaf haar voorhoofd. 'Of denk je dat je ouders tegen je hebben gezegd dat je niet met vreemden mee mag gaan omdat ze bang zijn dat je leukere ouders vindt?'

Jayden slikte. Deze mevrouw leek niet gevaarlijk; ze besefte nu pas dat ze nog steeds tegen haar aan het praten was, al had Jayden geen idee meer waar ze het over had. De hand die op haar schouder lag was aangenaam warm en toch voelde Jayden hoe haar benen nog beveriger werden dan eerst.

De gang waar ze door werd gesleept was net zo interessant als elke gang in deze school leek te zijn en Jayden wist niet hoeveel hoeken ze inmiddels al om waren gegaan. Ze had echt geen idee waar de uitgang was en dat maakte dat haar maag zich samenkneep. Als deze vrouw echt gevaarlijk was, dan zou ze niet kunnen ontsnappen..

'Zo liefje, hier zijn we. Mijn hok!'

De eentonige, spierwitte gang leek plotseling te baden in een gele gloed en Jayden knipperde met haar ogen.

Al dat geel was afkomstig van wat leek op een twee meter lange balie die net ver genoeg van de witte muur af stond zodat er een bureaustoel kon staan. Op het gele oppervlak stond een paarse vaas met bloemen, een leeg aquarium dat maar voor de helft met water was gevuld en een flat screen computermonitor met het scherm naar de muur gedraaid.

De vrouw troonde een stomverbaasde Jayden naar de ruimte tussen de balie (was het eigenlijk wel een balie? Of was het een bureau?) en de muur en ze begon te begrijpen waarom de vrouw het haar 'hok' noemde. Er lag vloerbedekking – net zo geel als de balie – maar het was bedekt met lege snoeppapiertjes, plastic bekertjes in verscheidende kleuren waar aan de bruine vlekken te zien koffie in had gezeten en een hele lading voetbalplaatjes die kinderen altijd zo graag verzamelden.

Meerdere voorwerpen zagen eruit alsof er al meerdere keren op getrapt was en de vrouw vertrapte er zonder blikken of blozen nog meer terwijl ze naar haar bureaustoel liep. Naast de stoel stond een (natuurlijk ook) gele prullenbak, die leeg was en voordat Jayden zich af kon vragen waarom hij leeg was, kreeg ze het antwoord.

De vrouw liet zich met een plof en een tevreden kreun op haar bureaustoel vallen, schopte het prullenbakje om met haar ene voet en ving hem met haar andere voet op voor hij de grond kon raken. Vervolgens draaide ze hem met dezelfde voet ondersteboven, zette hem weer neer en plantte haar beide voeten erbovenop terwijl ze achterover leunde in haar stoel tot de hoofdsteun bijna de muur achter haar raakte.

'Dus lieverd, wat is jouw naam?' zei ze.

'Huh?' Jayden's schouder voelde plotseling koud aan en haar hersenen verbonden de puntjes. De vrouw zat op haar stoel, dus ze had haar losgelaten. Ze zat met een ellenboog op de armsteun naar haar te kijken en haar andere hand lag op haar toetsenbord. Haar achtergrond was een opgestoken duim op een vlak dat zo geel was, dat de andere pictogrammen er bijna door opgeslokt werden.

Jayden opende haar mond, maar haar keel leek wel een woestijn tijdens het droogteseizoen en ze richtte haar ogen weer op de vloerbedekking en het voetbalplaatje onder haar rechterschoen. Het piepkleine gezichtje van de voetballer op het plaatje piepte boven haar tenen uit en het mannetje leek bijna naar adem te snakken. Jayden begreep precies hoe hij zich voelde.

Haar ogen gleden razendsnel van links naar rechts, op zoek naar mogelijke vluchtwegen, maar niets zag er bekend uit.

Waarom overkwam haar dit? Ze wilde niet met deze vrouw praten en als ze niet na dit nog naar de les zou moeten dan zou ze in tranen uitbarsten. Het liefst wilde ze naar huis, zodat ze in haar bed kon kruipen, haar deken over haar hoofd kon trekken en kon doen of zij en haar ouders de enige mensen op de aarde waren.

Bovendien, waarom zou ze eigenlijk nog de moeite nemen om een indruk te maken? Het zou toch fout gaan, aangezien ze een stomkop was die een uniform naar school droeg terwijl niemand dat deed. Als er een ding was dat al die verschillende scholen haar geleerd hadden, dan was het dat andere kinderen gemeen konden zijn.. en dan vooral als je nieuw was en iets fout deed.

'Snoes?'

Oh ja, de vrouw was er nog steeds. Ze was niet alleen. Plotseling begonnen haar ogen te prikken en ze knipperde in een poging de tranen tegen te houden.

'Oh lieverd toch,' Jayden voelde twee warme, sterke armen zich om haar heen wikkelen en de zachte krullen streken opnieuw troostend langs haar gezicht. De bloemetjesgeur kwam weer terug en Jayden voelde hoe er een hete druppel langs haar wang sijpelde. En daarna ook langs de andere wang.

'Het is goed schatje, huil maar even,' kirde de stem van de vrouw in haar oor. 'Zo'n eerste schooldag is eng. Je bent heus niet de enige die dat vind,' Ze voelde hoe een vinger een pluk haar achter haar oor streek. 'Het is geen schande om te huilen,'

'Oke, misschien had ik het mis,' gaf het stemmetje toe vanaf een plekje bij haar rechteroor. 'Deze vrouw lijkt me wel aardig,'

Jayden voelde nog wat vocht ontsnappen uit haar ogen, maar het voelde goed. Alsof een deel van haar angst samen met haar tranen uit haar vloeide en ze het kwijt raakte. Ze voelde zelfs haar schouders iets naar beneden zakken.

'Zie je wel, even huilen kan echt helpen,' koerde de vrouw en een van haar heerlijk warme handen ging door Jaydens' haar totdat hij bij haar voorhoofd uit kwam.

Tegen haar instinct in knikte Jayden. Ze deed haar prikkende ogen dicht en liet de ranke vingers van de vrouw spelen met de losse plukken die over haar gezicht vielen. Dat voelde fijn.

Ze voelde hoe de angst zijn lange klauwen in haar binnenste zetten, maar hoe er tegelijkertijd een knusse warmte zijn armen om haar hevig bonkende hart sloeg en het doodknuffelde. Ee warmte die leek te zijn overgelopen van de vrouw naar haar.

Jayden besloot ter plekke dat ze deze vrouw echt aardig vond.

'Zo,' De vrouw haalde haar handen haar rug en uit haar haar en legde ze op Jaydens' schouders. 'Kun je me dan nu vertellen hoe je heet snoesje?'

Jayden knipperde haar laatste tranen weg en probeerde zichzelf te dwingen om de vrouw aan te kijken, maar haar ogen vonden de vloer veel boeiender. Ze voelde zich bijna een robot, zo automatisch gingen haar handen weer naar haar rok.

Voordat ze had leren lezen hadden haar ouders haar altijd als ze naar buiten gingen een armbandje omgedaan. Zo jong als ze was, had ze er nooit veel van gedacht, tot ze op haar achtste met haar ouders was gaan wandelen in het park. Onderweg kwamen ze toevallig een paar oude buren van hen tegen en natuurlijk leidde dat er toe dat er een gesprek begon. Jayden had ernaast gestaan en zich kapot verveeld. Ze had zich zo verveeld, dat ze besloot om dat plastic bandje waar ze altijd schaafwondjes van kreeg maar eens te lezen. Alles was beter dan luisteren naar grote mensen gezwets.

Wat erop stond geschreven, in de rode inkt van haar moeders favoriete balpen en in haar nette, cursieve handschrift (iets dat Jayden nooit voor elkaar zou krijgen, ze had net als haar vader een verschrikkelijk slordig handschrift) stond in Jaydens' geheugen gebeiteld, niet gegrift:

'Mijn naam is Jayden. Ik ben verlegen, dus schrik niet als ik niet met je praat' (en nog wat contactgegevens voor het geval ze verloren liep)

Ze had JAREN met dat bandje rondgelopen! Hoeveel mensen hadden het wel niet gezien? Waarom vonden haar ouders het nodig om de hele wereld te vertellen dat hun dochter verlegen was?

Zodra ze thuis waren had Jayden het bandje in een vlaag van emoties waarvan ze niet zeker wist wat het precies waren, meegenomen naar haar kamer (haar ouders merkten niets, die waren veel te opgetogen over het feit dat ze 'oude vrienden' waren tegengekomen) en met een schaar in duizend stukjes geknipt. De stukjes had ze vervolgens zorgvuldig door de wc gespoeld – iets waar ze spijt van kreeg toen ze twee dagen later op school leerde hoe afval van mensen in de zee terecht kwam en zielige dieren doodde. Haar ouders leken niet eens te merken dat het bandje weg was en sindsdien had ze er nooit meer een hoeven dragen.

Op dit moment wilde ze dat ze wel een bandje had, zodat deze vrouw wist dat ze wel een nieuwe leerlinge was.

'Liefje,' De vrouw kneep zacht in haar schouders en Jayden liet haar hoofd hangen. 'Ik vroeg naar je naam.'

'Het is JAYDEN!' schreeuwde ze innerlijk, 'Mijn naam is JAYDEN, ik ben hier nieuw en ik heb waarschijnlijk al minstens twee lessen gemist en ik moet naar huis om me te verkleden voordat nog meer mensen me in dit stomme uniform zien, dat wil zeggen als ik ooit de uitgang nog kan vinden! Dus als u zo lief zou willen zijn om me die te tonen en een afwezigheidsbriefje voor me te schrijven zodat ik niet in de problemen kom dan zou ik dat heel fijn vinden!'

De vrouw zuchtte en ze kreunde.

'Zie je wel, haar geduld raakt op! Goed gedaan sukkel, je hebt het weer verpest!' Het stemmetje zat dit keer achter haar linkeroog en schreeuwde zo hard dat haar oog ervan begon te kloppen. Jayden voelde hoe haar handen weer begonnen te zweten en ze deed haar mond open om het stemmetje zijn ongelijk te bewijzen. Maar alla, er kwam geen geluid over haar lippen.

'Het stemmetje heeft gelijk, ik ben een sukkel,' Jayden boog haar hoofd nog wat dieper.

'Rustig maar zoetje, het is niet erg,' De vrouw trok haar nog wat dichter naar zich toe, zo dicht dat Jayden de armleuning in haar buik voelde drukken. Even dacht ze dat ze nog een knuffel kreeg, maar toen voelde ze hoe haar rugzak werd vastgepakt.

'Aha, daar hebben we het al,' zei de vrouw en ze klonk tevreden. 'Jayden. Wat een leuke naam!'

Ze liet haar zo abrupt los dat Jayden heel even wankelde. Tegen de tijd dat ze haar evenwicht weer had gevonden, zat de vrouw al verwoed op haar toetsenbord te tikken. De niet bepaald oogstrelende achtergrond was weg, iets dat Jayden wel kon waarderen. Alles rond deze vrouw was zo.. geel dat het bijna pijn deed aan je ogen.

'Eens kijken..,' mompelde de vrouw en ze ramde op de muis alsof ze het ding moest straffen. 'Ja…ja…Daar hebben we je! Jayden! Jayden Smeets.'

Jayden schrok bij het zien van de foto die op het scherm van verschenen. Het was een oude, van een aantal jaar terug. Gemaakt op een van haar vorige scholen, op de dag dat de school precies 50 jaar bestond. Omdat er speciale foto's zouden worden gemaakt, was ze speciaal met haar moeder gaan winkelen voor nieuwe kleren (haar moeders idee).

De juf had hen uitgelegd dat ze groepsfoto's gingen maken, die naast een groepsfoto van een klas van dezelfde leeftijd zouden worden gehangen die 50 jaar geleden op hun school had gezeten zodat 'toekomstige generaties konden zien hoe de school was veranderd'. Het klonk heel spannend, maar in werkelijkheid waren het gewoon twee klassenfoto's vol doodgewone kinderen die gemaakt lachten in de camera.

De enige verschillen die Jayden had kunnen ontdekken (en ze had echt de tijd genomen om ze op te sporen) was dat de foto van vijftig jaar terug in zwart-wit was en de kleding van de kinderen, die zo vreselijk was dat Jayden zeker wist dat die kinderen minstens een keer gepoogd hadden om het bewijs te vernietigen.

Jayden had de grote 'onthulling' van wat ze in gedachten de 'zoek de verschillen foto's' noemde gemist omdat ze twee dagen na het hele gedoe ging verhuizen, maar de juf was zo lief geweest om de foto's op te sturen.

En een van die foto's, de solo foto, stond nu op het scherm en dus ook in haar leerlingendossier; het dossier van deze school, waar Jayden op zou blijven zitten tot ze van school ging als het aan het ouders lag.

Dat betekende dus dat deze foto zou blijven. Net die ene foto waarop ze NIET haar best had gedaan om er leuk en dottig en schattig uit te zien omdat ze wist dat ze weg zou zijn tegen de tijd dat ze in de klas uitgedeeld zouden worden en iedereen ze ging vergelijken.

Het maakte niet uit dat hij lelijk was als alleen haar ouders en haar familie hem zouden zien, want die vonden geen enkele foto van haar mislukt of stom. Al haar ooms en tantes en opa's en oma's riepen altijd dat ze 'zo fotogeniek' was en zelfs foto's die gemaakt waren toen ze net moest niezen werden de hemel in geprezen.

Als je het Jayden vroeg overdreven ze allemaal vreselijk. Ze was niet fotogeniek en ze haatte het om op de foto te gaan. Foto's zorgden er altijd voor dat mensen aandacht aan je besteden en als je er raar op stond zat je er letterlijk tot in eeuwigheid aan vast.

'Wat een leuke foto,' zei de vrouw en ze tikte met een vingernagel die – verassing! – geel was gelakt op het scherm. Dit keer vond Jayden het geen probleem om geen antwoord te geven. De vrouw zei er ook niets van; ze gaf haar alleen een glimlach en ging verder met tikken.

'Oke Jayden,' zei ze na een paar minuten. 'Je staat nu officieel te boek als leerling van deze school!'

Als ze dacht dat Jayden 'Joepie' zou zeggen, dan had ze het mis.

'En een officiële leerlinge van deze school, heeft een officieel leerlingenpasje. Maar die moeten we eerst nog laten maken, dus hier-'

Ze bukte zich en haalde een stuk papier uit een printer die naast het prullenbakje dat ze als voetenbankje gebruikte stond. Het ding zag eruit alsof een ouderwetste printer en een tevens ouderwetste prullenbak een kindje hadden gekregen, maar blijkbaar werkte hij prima.

'-Is je tijdelijke pasje,' De vrouw stak haar het stuk papier toe en Jayden pakte hem aan.

De helft van het papiertje werd gedomineerd door een vierkant met haar belachelijke foto, het logo van de school en haar gegevens. Het leek niet op een pasje, maar hier moest ze het blijkbaar voorlopig mee doen.

'En nu je officieel een leerlinge bent, heb je natuurlijk een rooster nodig en een map om te weten waar je moet zijn,'

Jayden bloosde; het was of deze vrouw haar gedachten had gelezen.

'Dat heeft ze niet dommie, iedere nieuwe leerling krijgt zo'n map! Bromde het stemmetje vanaf een irritant, bijna jeukend plekje achter haar linkeroor. 'Hoe moeten ze anders weten waar hun les is?'

'Dat wist ik wel,' dacht ze terug, 'En je bent zelf een domkop!'

'Zo,' De respons van het stemmetje ging verloren in de stem van de vrouw. 'Nu kun je echt met je eerste schooldag beginnen!'

Jayden zuchtte en keek naar de twee stukken papier in haar handen. Twee precies dezelfde, spierwitte printerpapieren. Het enige dat ze van elkaar onderscheidde was wat erop geprint was. Ondanks het kleine pietseltje warmte dat deze vrouw in haar had geplant, wilde ze nog steeds het liefst naar huis. Waar het veilig was en er geen andere mensen waren die ze niet kende en die wilde dat ze met hen praatte.

'Wat is er schat? Weet je niet bij welk lokaal je moet zijn?'

Er klonk nog meer getik, gevolgd door een verrukt: 'Hebbes! Lokaal 5b. Hé wat leuk, daar heb ik vroeger ook les gehad! Ik kan de route zelfs in mijn slaap nog opzeggen!'

Jayden trok met haar mond. Ze wist niet wat de vrouw precies verwachtte dat ze daarop zou zeggen. 'Wie zegt er in zijn slaap routes op?'

'Ja, ik weet dat het gestoord klinkt,' zei de vrouw, nog steeds even opgewekt en zonnig en Jayden zag dat ze haar bureaustoel naar achter schoof – de hele 5 centimeter tot de rugleuning met een doffe dreun tegen de muur kwam. 'Maar ik heb lang geleden in een tijdschrift gelezen dat je zelfs in je slaap nog kunt leren! Er is onderzoek naar gedaan en alles! Dus ik werd natuurlijk helemaal nieuwsgierig en dus kocht ik zo'n cd met een les over hoe je routes kunt onthouden en zette hem meteen die avond aan. Ik zeg je, het duurde wel even voor ik lekker kon liggen, want zo'n koptelefoon is nou niet bepaald het zachtste voorwerp ter wereld,'

Terwijl ze praatte, stond ze op, sloeg haar arm weer om Jayden's schouders en schopte met één voet haar vuilnisbakje/voetensteuntje weer om.

Jayden zag vanuit haar ooghoeken dat de blauwe ogen van de vrouw – ze besefte met een schok dat ze haar naam nog niet wist! – flonkeren als sterren in een inktblauwe nachtlucht. Haar arm was nog steeds even warm en het moment dat dat inmiddels bekende bloemengeurtje haar neusgaten bereikte, voelde Jayden hoe haar schouders naar beneden zakten en de steen op haar borstkas ietsje kleiner werd. Meteen kon ze weer wat makkelijker ademhalen. Iets waar ze gretig gebruik van maakte.

De vrouw leek het niet te merken; ze kwekte onophoudelijk door en begon Jayden door de gang te leiden. '- En heel even dacht ik dat ik nóóit in slaap zou komen en dat ik die cd dus terug zou moeten brengen. Maar die gedachte aan hoe ik die winkel binnen zou stormen, degene die achter de kassa stond bijna een hartaanval zou bezorgen – had ik je al verteld dat het een stiekeme hobby van me is om iets te kopen en het vervolgens na een tijdje weer terug te brengen?"

Het was ongelofelijk verfrissend – vanuit Jayden's perspectief in ieder geval – dat het deze vrouw geen drol leek te kunnen schelen of degene tegen wie ze babbelde überhaupt wel luisterde; ze verwachtte zelfs niet dat je tekenen gaf dat je luisterde! Ze praatte gewoon.

'- in bepaalde winkels sta ik zelfs al bekend als 'dat ontevreden wijf'!' De vrouw gooide haar hoofd in haar nek en kraaide bijna van plezier. 'Oh, de blik in hun ogen als ze me aan zien komen! Alsof er een groot bord boven hun hoofd hangt,'

Jayden voelde meer de wind langs haar gezicht strijken dan dat ze zag dat de vrouw een wijds gebaar maakte met haar vrije arm.

''Oh nee, niet ZIJ weer!' Haha! Ik weet dat het niet echt beleefd is om te doen, maar iedereen heeft een uitlaatklep nodig, toch? En ik heb die rechtszaken die ze tegen me hebben aangespannen dik gewonnen! In ieder geval, ik lig daar, in mijn bed, bedenkend hoe ik de boel dit keer weer eens op stelten zal zetten om m'n geld terug te krijgen, als ik opeens iets besef. Ik lig helemaal niets te bedenken, ik lig te drómen over hoe ik het aan zal pakken! Het volgende moment vliegen mijn ogen open en blijk ik al die tijd te hebben liggen slapen! Die cd werkte dus wel! Al had ik wel twee dagen last van mijn nek omdat m'n koptelefoon van m'n oren was gezakt en ik erop had liggen pitten, dus ik ging sowieso even langs bij de winkel waar ik hem gekocht had.'

Ze kneep even in Jayden's schouder en Jayden wierp een blik op haar gele nagellak, die zo perfect was dat hij er vast nog niet lang op zat.

'- dus uiteindelijk werd die man helemaal rood in zijn gezicht en kreeg ik een tegoedbon van 50 euro,' ratelde de vrouw onverstoord verder en ze drukte Jayden nog wat dichter tegen zich aan, zodat Jayden kon zien dat elke knoop van haar blouse de vorm had van een madeliefje. Hield deze vrouw ook van bloemen? Ze mocht haar meteen nog meer.

'Ah, daar is het. Naast de prullenbak die altijd ruikt alsof iemand er stiekem zijn gebruikte luiers in gooit!'

Jayden keek op en zag inderdaad een prullenbak staan; een groot, lomp, zwart gevaarte zonder deksel dat om de een of de andere curieuze reden precies naast de deur van wat waarschijnlijk een lokaal was stond. Opeens kreeg de steen in haar binnenste klauwen, die hij prompt in haar hart zette. Jayden kon haar hart bijna voelen bloeden , als de tranen die al die tijd uit haar ogen probeerden te ontsnappen.