De zomer dat ons huis werd gestolen

Hoofdstuk 3: En het stomst
Deel 13


Haar moeder deed heel opzichtig alsof ze de trieste bedoening niet zag en pakte het handvat van een van haar rolkoffers vast.

'Nou, laten we deze rotzooi dan maar vast naar de hal brengen.. dan kan papa ze inladen als zijn vriend er is,' zei ze monter. Of iets dat door moest gaan voor een montere toon. 'Kiki schatje, pak jij een van die dozen? Die is vast niet al te zwaar,'

Kiki greep de doos met haar schoenen beet – omdat daar aan de zijkant gaten in zaten die als handvaten konden dienen – en tilde hem van het bed. Als ze dit goed speelde, dan kon ze haar moeder ongemerkt alle zware spullen laten tillen en er zelf vanaf komen met maar een of twee lichte dingen (nog een nummer uit haar methode).

Waarom zou ze het tenslotte zelf doen als er grotere, veel sterkere volwassenen in de buurt waren om het voor haar te doen? Zolang ze maar in de buurt kon blijven om ervoor te zorgen dat ze voorzichtig waren met HAAR SPULLEN. En:

'Mam! Het is geen ROTZOOI! Het zijn toevallig MIJN-,'

'Als dat echt zo was liefje, dan hadden we met een verhuiswagen op vakantie moeten gaan, want je hebt hetzelfde gezegd over al die rommel die je thuis hebt,' gromde haar moeder terwijl ze worstelde met de wieltjes van de koffer – die blokkeerden soms zonder reden - en tegelijkertijd de deurklink probeerde te grijpen.

Kiki voelde haar wangen opwarmen van kwaadheid. Nou ja zeg! Toevallig was zij heel erg zuinig op haar spulletjes en waren ze haar dierbaar. Het was toch niet HAAR schuld dat pap en mam al die dingen voor haar kochten terwijl ze vonden dat ze al genoeg had?

Ze trok net haar mond open om iets scherps en snedigs te snauwen, het liefst over hoe haar moeder zelf ook meer dan genoeg zooi had die haar zogenaamd 'te dierbaar was om weg te doen'. Zooi die inmiddels al minstens 2 decennia weggestouwd was op hun zolder en niets meer deed dan mensen erover laten struikelen en bijna hun nek laten breken.

Ja, dat was een goede. Die ging ze zeker gebruiken.

Jammer genoeg hoorden ze net op het moment dat Kiki's stembanden de eerste letters wilden vormen, de onmiskenbare klanken van papa's ouderwetse telefoon die overging.

Ugh, ik moet zijn ringtone echt hoognodig updaten.

'Ah! Papa's vriend is er!' Haar moeder gaf de hoop dat het met alleen haar handen zou lukken op en gebruikte haar elleboog om de deur zo ver open te wrikken dat er mensen door de deuropening konden. Blijkbaar hadden de deur en de sponningen ook een flinke knauw gehad toen haar moeder op oorlogspad was. Dat was dan ten minste 1 geval van schade dat niet HAAR schuld was..

'Kom op liefje, het is tijd om in te laden en hier weg te wezen,' Haar moeder haakte haar voet achter de deur als extra hefboom en wenkte haar dochter met haar hoofd.

'Waarom kwam die zin niet twee weken geleden uit je mond, mam?' bromde Kiki wrokkig en ze volgde haar moeder de gang op. De hele weg sleepte ze expres met haar voeten om nog maar eens extra te benadrukken hoezeer ze het er niet mee eens was. Ze verkocht de deur zelfs opzettelijk een trap, zodat een van de scharnieren prompt losliet en de deur scheef zakte. Niet dat het ook maar iets uitmaakte, want zij gingen toch weg.

Bij aankomst van de voordeur zagen zij en haar moeder nog net hoe haar vader – inmiddels gekleed in zijn favoriete paarse overhemd en een van zijn netste spijkerbroeken, maar nog steeds met troep in zijn haar – de deur opendeed.

Kiki bleef abrupt staan en haar handen werden spontaan klam, maar dat stopte de scene die zich voor haar ogen ontvouwde niet. Het leek wel of iemand een filter over de wereld had gedaan zodat het leek of het beeld flikkerde als zo'n ouderwetse film uit de prehistorie (oftewel: de jaren 70).

Ze voelde hoe ze begon te trillen. De kracht leek uit haar handen te vloeien als sap uit een lek drinkpakje en de doos landde met een plof op de grond.

Ondertussen ging de wereld om haar heen gewoon door; haar vader kreeg een bijna kinderlijk blije uitdrukking op z'n gezicht, brulde iets dat klonk als: 'Mario!' en gooide zijn armen om de donkerharige man met hetzelfde enthousiasme als Kiki en haar vriendinnen dat altijd deden. Iets waar hij overigens altijd flauwe grapjes over maakte, de hypocriet.

De donkere ogen van de man begonnen te glimmen van plezier terwijl de twee mannen elkaar op de rug beukten. Dat op de rug klop gedoe was een vreemd mannengedoe dat Kiki – ondanks een uitgebreid onderzoek – nog niet ontcijferd had.

Veel tijd kreeg ze ook niet om het te overpeinzen, want de vreemde man deed een pas naar achteren, duwde zijn pilotenbril met spiegelende glazen in zijn wilde haar en keek recht naar haar.

'Dan is dit vast Kiki,' zei hij en Kiki besloot ter plekke dat ze deze vent beslist nooit aardig ging vinden. Waar haalde hij het lef vandaan om AARDIG tegen haar te doen terwijl hij deel van de reden was van waarom dit een ROTDAG was?

Ze wendde haar blik gedecideerd af en sloeg haar armen om zichzelf heen, waardoor ze haar vingers kon voelen beven door haar shirt heen.

Haar vader kuchte om de ongemakkelijke sfeer te doorbreken. 'Sorry Mario, zoals je ziet staan onze kinderen nou niet bepaald te springen,'

'Bel het Wereldrecordboek, volgens mij hebben we zonet het understatement van de eeuw ontdekt,' smiespelde haar moeder nors.

De vreemde man haalde een hand door zijn haar, dat meerdere kanten op stond alsof het niet kon besluiten waar het precies heen wilde en door de verscheidende grijze plukken die het rijk was veel weghad van woekerend onkruid waar niemand aandacht aan wilde besteden, waardoor zijn bril er bijna uit viel.

Zonder zijn blik ook maar een seconde van Kiki af te wenden ving hij hem op met zijn andere hand.

'Nou, ik kan het ze niet kwalijk nemen, ouwe vrind. Als je op vakantie gaat, dan is het meestal de bedoeling dat je aan het eind weer naar huis wederkeert,' Hij lachte met korte, veel te harde stoten en duwde de bril weer in zijn haar.

En bedankt. Weet je zeker dat je voornaam Mario is en niet 'meneer open deur'?

Haar vader haalde zijn beide handen door zijn eigen haar, zodat er een wolk van fijne rommel naar de grond dwarrelde, als viezige motsneeuw.

'Ik weet het,' bromde hij humeurig. 'Daarom zijn we ook allemaal zo blij dat jij ons zo gastvrij een plek aanbied om te 'crashen' totdat deze rotzooi is opgelost,'

'Ach man, daar zijn vrienden toch voor?' 'Mario' gaf haar vader een goedbedoelde mep op zijn schouder en schrok zichtbaar toen de man daardoor bijna onderuit ging. 'Gaat het wel?'

Haar vader glimlachte geruststellend terwijl zijn 'goede vriend' hem weer op zijn beide voeten hielp.

'Het gaat wel, ik heb gewoon nauwelijks een oog dichtgedaan vannacht,' zei hij, alsof dat alles weer goedmaakte.


2020